LANDSRÉTTUR Dómur föstu daginn 22 . m ars 20 19 . Mál nr. 551/2018 : A (Sigurður Örn Hilmarsson lögmaður , Sigrún Ingibjörg Gísladóttir lögmaður, 1. prófmál ) gegn Barnaverndarstofu (Guðrún Sesselja Arnardóttir lögmaður) Lykilorð Stjórnvaldsákvörðun. Börn. Fóstur. Málefni fatlaðra. Jafnræði. Rannsóknarregla. Útdráttur B synjaði umsókn A um leyfi til að taka barn í varanlegt fóstur án þess að boða hana á námskeið, sbr. 9. gr. reglugerðar nr. 804/2004 um fóstur. Byggði sú ákvörðun meðal annars á því að A uppfyllti ekki kröfu um að vera við góða almenna heilsu, sbr. 6. gr. reglugerðar nr. 804/2004 um fóstur, og að ekki lægju fyrir upplýsingar eða rannsóknir um hvernig það hafi reynst að fatlaðir einstaklingar sem njóta notendastýrðrar persónulegrar aðstoð ar tækju að sér fósturbörn. Af meginreglum laga um málefni fatlaðs fólks var talið að leitast ætti við, eftir því sem kostur væri, að meta almenna heilsu fatlaðs einstaklings án tillits til fötlunar hans, enda miðaði aðstoð sem fötluðum stæði til boða, þar með talin notendastýrð persónuleg aðstoð, að því yfirvinna fötlunina að því marki sem kostur væri og skapa fötluðum einstaklingi með henni skilyrði til fullrar þátttöku í samfélaginu. Þá var talið að með því að hafna umsókn áfrýjanda m.a. á þeim grundvell i að ekki hafi reynt á það áður að einstaklingur sem nýtur slíkrar aðstoðar hafi tekið að sér fósturbarn hafi A verið synjað fyrir fram vegna fötlunar sinnar um leyfi til að gerast fósturforeldri . Var talið að með því að hafna umsókn A um að taka að sér fó sturbarn án þess að gefa henni kost á að sækja námskeið, sbr. 9. gr. reglugerðar nr. 804/2004 um fóstur, hefði henni verið mismunað vegna fötlunar. Vegna þessara annmarka á rannsókn málsins og undirbúningi ákvörðunarinnar var hún felld úr gildi. Dómur Landsréttar Mál þetta dæma landsréttardómararnir Davíð Þór Bj örgvinsson, Jóhannes Sigurðsson og Þorgeir Ingi Njálsson . Málsmeðferð og dómkröfur aðila 1 Áfrýjan di skaut málinu til Landsréttar 4. júlí 2018. Áfrýjað er dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 6. júní 2018 í málinu nr. E - [...] /2017 . 2 2 Áfrýjandi krefst þess að felldur verði úr gildi úrskurður úrskurðarnefndar velferðarmála 6. júní 2016 þar sem staðfest var ákvörðun stefnda 19. nóvember 2015 um synjun á umsókn áfrýjanda 30. júní 2014 um leyfi til þess að taka barn í fóstur. Þá krefst hún málskostnaðar fyrir Landsrétti. 3 Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms. Málsatvik, málsástæður og lagagrundvöllur 4 Helstu málsatvik eru þau að með bréfi til stefnda 29. júní 2014 sótti áfrýjandi um leyfi á grundvelli 6 6. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002 til að taka barn í varanlegt fóstur. Í samræmi við 1. mgr. sömu greinar óskaði stefndi 2. júlí sama ár eftir því að [...] veitti umsögn um hæfi áfrýjanda til að taka að sér fósturbarn. Lá sú umsögn fyrir í formi bókunar á fundi [...] 13. ágúst 2015. Í henni er getið um gögn sem aflað var í tengslum við umsögnina, þar á meðal álitsgerðir sérfræðinga, en engin grein gerð fyrir efni að [A] geti ábyrgst það hlutverk að gerast fósturforeldri með notendastýrðri persónulegri aðstoð. Menntun hennar, atvinna, starfsreynsla, búseta, fjárhags - og félagsleg staða, jákvætt viðhorf og sterkt bakland gera hana hæfa til að gerast 5 Me ð bréfi 19. nóvember 2015 synjaði stefndi umsókn áfrýjanda. Var það mat stefnda að áfrýjandi uppfyllti ekki þær almennu kröfur sem gerðar væru til fósturforeldra með hliðsjón af skilyrðum laga og reglna sem um það giltu. Er meðal annars vísað til verulegra r hreyfihömlunar áfrýjanda, hún sé bundin sérstökum vagni, geti hvorki setið né gengið og þurfi þar af leiðandi aðstoð við flestar athafnir daglegs lífs sem sé í höndum fjögurra til sex aðstoðarkvenna sem gangi vaktir. 6 Áfrýjandi skaut málinu til kærunefnd ar barnaverndarmála með stjórnsýslukæru 17. desember 2015. Með úrskurði úrskurðarnefndar velferðarmála 27. maí 2016, en hún hafði 1. janúar sama ár tekið yfir þau mál sem áður voru til meðferðar hjá kærunefndinni, var ákvörðun stefnda staðfest. 7 Áfrýjandi h öfðaði mál þetta 9. maí 2017 í því skyni að fá framangreindum úrskurði hnekkt. Byggir áfrýjandi dómkröfu sína í málinu á því að stefndi hafi við afgreiðslu umsóknar hennar um að gerast fósturforeldri mismunað henni og ekki gætt rannsóknarreglu stjórnsýslur éttar. Er til þess vísað hvað bæði þessi atriði varðar að áfrýjanda hafi, þrátt fyrir jákvæða afstöðu barnaverndarnefndar í heimilisumdæmi hennar til umsóknarinnar, ekki verið gefinn kostur á því áður en umsókninni var hafnað að sækja sérstakt matsnámskeið sem stefndi standi fyrir í því skyni að meta hæfni umsækjanda til að taka barn í fóstur, sbr. 9. og 10. gr. reglugerðar nr. 804/2004 um fóstur. Í þessari málsmeðferð felist mismunun gagnvart áfrýjanda vegna fötlunar hennar. 8 Í XII. kafla barnaverndarlaga er mælt fyrir um ráðstöfun barna í fóstur. Kemur fram í 1. mgr. 65. gr. laganna að með fóstri, sem getur verið varanlegt eða tímabundið, sé átt 3 við að barnaverndarnefnd feli sérstökum fósturforeldum umsjá barns. Samkvæmt 3. mgr. sömu greinar er markmið fós turs að tryggja barni umönnun innan fjölskyldu svo sem best hentar þörfum þess. Skal barni tryggður góður aðbúnaður hjá fósturforeldrum og ber þeim að sýna því umhyggju og nærfærni og leitast við að efla andlegan og líkamlegan þroska þess. Þeir einir geta tekið barn í fóstur sem fengið hafa til þess almennt leyfi stefnda samkvæmt 2. mgr. 66. gr. laganna, en samkvæmt 2. mgr. 67. gr. þeirra er það annað stjórnvald, staðbundin barnaverndarnefnd, sem með sérstakri ákvörðun ráðstafar tilteknu barni í fóstur hjá leyfishafa sem er á skrá samkvæmt 1. mgr. sömu greinar. Þá er í 3. mgr. 66. gr. mælt fyrir um að ráðherra setji reglugerð um hæfi fólks til að taka börn í fóstur. Um það fer eftir framangreindri reglugerð nr. 804/2004. Er í 6. gr. hennar kveðið á um almenn ar kröfur til fósturforeldra. Skulu þeir vera í stakk búnir til þess að veita barni trygga umönnun og öryggi og til að mæta þörfum barns sem búið hefur við ótryggar aðstæður eða átt við erfiðleika að etja. Þar segir jafnframt að fósturforeldrar þurfi að ve ra við góða almenna heilsu, búa við stöðugleika auk fjárhagslegs og félagslegs öryggis sem stuðlað geti að jákvæðum þroskamöguleikum barns. Samkvæmt 9. gr. reglugerðarinnar ber umsækjanda um fósturleyfi að sækja námskeið á vegum Barnaverndarstofu áður en l eyfi er veitt. Er markmið námskeiðsins annars vegar að leggja mat á hæfni umsækjanda og hins vegar að veita honum nauðsynlega þjálfun og undirbúa hann undir hlutverk sitt. Skal mat á hæfni, sem fram fer á námskeiðinu, fela í sér könnun á almennum viðhorfum umsækjanda, reynslu hans og viðhorfi til barna, sbr. 10. gr. reglugerðarinnar. Þá er samkvæmt ákvæðinu lögð sérstök áhersla á hæfni umsækjanda til að annast og ala upp barn , koma til móts við þarfir barns og taka á misfellum í þroskaferli þess, styðja ten gsl milli barnsins og fjölskyldu þess eftir því sem við á og stuðla að því að barnið geti myndað traust, varanleg og þroskandi tengsl. Loks er þess að geta að í 8. gr. reglugerðarinnar eru rakin þau atriði sem fram eiga að koma í umsögn barnaverndarnefndar um hæfi umsækjanda, sbr. 1. mgr. 66. gr. barnaverndarlaga. Skal í henni fyrst og fremst lögð áhersla á að lýsa heimilishögum, fjölskyldusögu, umhverfi og aðstæðum væntanlegra fósturforeldra, svo sem menntun, atvinnu, fjármálum, heilsufari og áhugamálum þe irra. Þá skal sérstaklega kanna hvort viðkomandi hafi önnur leyfi eða sinni öðrum verkefnum samkvæmt ákvæðum barnaverndarlaga eða sinni umönnun eða umsjá einstaklinga samkvæmt ákvæðum annarra laga. 9 Samkvæmt 1. mgr. 4. gr. barnaverndarlaga skal í barnavern darstarfi beita þeim ráðstöfunum sem ætla má að barni séu fyrir bestu. Skulu hagsmunir barna ávallt hafðir í fyrirrúmi í starfsemi barnaverndaryfirvalda. Kemur sú meginregla sem í þessu felst víða fram í löggjöf. Þannig er í 1. mgr. 3. gr. samnings Sameinu ðu þjóðanna um réttindi barnsins, sem veitt var lagagildi hér á landi með samnefndum lögum nr. 19/2013, mælt fyrir um að það sem sé barni fyrir bestu skuli ávallt hafa forgang þegar félagsmálastofnanir á vegum hins opinbera eða einkaaðila, dómstólar, stjór nvöld eða löggjafarstofnanir gera ráðstafanir sem varða börn. Þá er í 3. mgr. 76. gr. 4 stjórnarskrárinnar, sbr. 14. gr. stjórnarskipunarlaga nr. 97/1995, kveðið á um að börnum skuli tryggð í lögum sú vernd og umönnun sem velferð þeirra krefst en í athugasem dum við frumvarp til ofangreindra laga segir að ákvæðið sæki meðal annars fyrirmynd í tilvitnað samningsákvæði. 10 Til samræmis við 1. mgr. 76. gr. stjórnarskrárinnar hafa verið sett í almenn lög ýmis ákvæði um málefni fatlaðra, sbr. lög nr. 40/1991 um félag sþjónustu sveitarfélaga og lög nr. 38/2018 um þjónustu við fatlað fólk með langvarandi stuðningsþarfir , sem leystu af hólmi lög nr. 59/1992 um málefni fatlaðs fólks sem giltu þegar atvik máls þessa urðu. Síðastnefndu lögin voru sérlög um málefni fatlaðra o g samkvæmt 1. mgr. 1. gr. þeirra höfðu þau að markmiði að tryggja fötluðum jafnrétti og sambærileg lífskjör á við aðra þjóðfélagsþegna og skapa þeim skilyrði til að lifa eðlilegu lífi. 11 Ísland undirritaði samning Sameinuðu þjóðanna um réttindi fatlaðs fól ks 30. mars 2007 og fullgilti hann 23. september 2016, en ákvæði samningsins hafa ekki verið leidd í lög hér á landi. Í 23. gr. samningsins kemur meðal annars fram að aðildarríkin skuli gera árangursríkar og viðeigandi ráðstafanir í því skyni að útrýma mis munun gagnvart fötluðu fólki í öllum málum sem lúta að hjónabandi, fjölskyldu, foreldrahlutverki og samböndum, á sama hátt og gildi um aðra, til þess að tryggja megi tiltekin réttindi. 12 Áfrýjandi byggir dómkröfur sínar í málinu á jafnræðisreglu 11. gr. stj órnsýslulaga nr. 37/1993, 1. mgr. 65. gr. stjórnarskrárinnar, 14. gr. mannréttindasáttmála Evrópu, sbr. lög nr. 62/1994 , 1. gr. laga nr. 59/1992 um málefni fatlaðs fólks og 23. gr., sbr. 5. gr. samnings Sameinuðu þjóðanna um réttindi fatlaðs fólks, sbr. 2. mgr. 1. gr. laga nr. 59/1992. Þá hafi verið brotið gegn rannsóknarreglu 10. gr. stjórnsýslulaga við meðferð máls hennar. Er svo sem áður greinir sérstaklega vísað til þess um allt framangreint að henni hafi verið meinað að sækja matsnámskeið samkvæmt 9. g r. reglugerðar nr. 804/2004 þrátt fyrir jákvæða afstöðu [...] til umsóknar hennar. 13 Með úrskurði úrskurðarnefndar velferðarmála var því í fyrsta lagi hafnað að ógilda bæri hina kærðu ákvörðun þrátt fyrir að áfrýjanda hefði ekki verið gefinn kostur á að tak a þátt í námskeiði samkvæmt 9. gr. reglugerðar nr. 804/2004 áður en ákvörðunin var tekin. Í öðru lagi var ekki fallist á það með áfrýjanda að málið hefði ekki verið rannsakað með fullnægjandi hætti áður en umsókn hennar var hafnað. Í þriðja lagi var ekki t alið að áfrýjanda hefði verið mismunað við úrlausn málsins vegna fötlunar sinnar. Í fjórða lagi taldi úrskurðarnefndin að slíkur ágalli væri á framangreindri umsögn [...] að hún yrði ekki lögð til grundvallar við úrlausn málsins. Var þar um vísað til þess að í umsögninni hefði ekki verið lagt mat á hvaða þýðingu heilsufar áfrýjanda hefði fyrir hlutverk hennar sem fósturforeldri en þar væri eðli máls samkvæmt um mikilvægt atriði að ræða sem hlyti að hafa afgerandi áhrif á afgreiðslu málsins og mat á hæfni áf rýjanda til að taka barn í fóstur. Þar við bættist að í álitsgerðum sérfræðinga sem [...] hefði aflað við vinnslu umsagnarinnar hefði að meginstefnu verið komist að þeirri niðurstöðu að ekki væri rétt að veita áfrýjanda leyfi 5 til að taka barn í fóstur. Engu að síður hefði ráðið talið að áfrýjandi gæti ábyrgst það hlutverk að gerast fósturforeldri með notendastýrðri persónulegri aðstoð. 14 Í umfjöllun úrskurðarnefndarinnar um hvort áfrýjandi uppfylli skilyrði laga og reglna sem gi lda um ráðstöfun barns í fóstur er vísað til þess að hún sé með sjúkdóm sem valdi því að hún sé verulega hreyfihömluð, geti ekki annast sjálfa sig án aðstoðar og þurfi aðstoð við flestar athafnir daglegs lífs. Þessu næst segir svo í úrskurðinum: örkunum og hömlum sætir því að hún geti annast barn sjálf. Að mati úrskurðarnefndarinnar uppfyllir hún því ekki skilyrði 6. gr. [reglugerðar nr. 804/2004] um góða almenna heilsu fósturforeldris. Þá er til þess að líta að samkvæmt 1. mgr. 65. gr. [barnavern darlaga] er með fóstri verið að fela sérstökum fósturforeldrum umsjá barns og því verður eðli máls samkvæmt að gera ráð fyrir að fósturforeldrar geti sinnt úrskurðinum viki ð að stöðu fósturbarna og tekið fram að líta beri sérstaklega til þess að hún sé eðli máls samkvæmt mjög viðkvæm og sérstök. Óháð aldri þurfi fósturbörn yfirleitt meiri umönnun, umhyggju og virk tengsl við uppalendur en önnur börn. Þetta kalli á að fósturf oreldri geti verið í virku hlutverki gagnvart börnunum og þannig mætt ólíkum og flóknum þörfum þeirra. Hvort sem um ræðir yngri eða eldri börn sé það mat nefndarinnar að áfrýjandi geti ekki sinnt því hlutverki að vera fósturforeldri enda beri í samræmi við lagafyrirmæli að tryggja barni í fóstri uppeldi og umönnun innan fjölskyldu svo sem best henti þörfum þess, sbr. 3. mgr. 65. gr. barnaverndarlaga, og að hagsmunir barns, sem sætir fósturráðstöfun barnaverndaryfirvalda, verði hafðir í fyrirrúmi, sbr. 1. mg r. 4. gr. sömu laga. Sú niðurstaða stefnda að synja umsókn áfrýjanda um að gerast fósturforeldri þar sem hún uppfylli ekki lagaskilyrði til þess hafi samkvæmt þessu verið byggð á lögmætum og málefnalegum sjónarmiðum. 15 Svo sem að framan er getið höfðaði áf rýjandi mál þetta 9. maí 2017. Héraðsdómur var skipaður sérfróðum meðdómsmönnum, sérfræðingi á sviði klínískrar sálfræði og sérfræðingi á sviði endurhæfingarlækninga. Með hinum áfrýjaða dómi var fallist á það með stefnda að forsvaranlegt hefði verið af han s hálfu að líta þannig á að áfrýjanda skorti bersýnilega, vegna sérstakra persónubundinna aðstæðna sinna, ótvírætt áskilda kosti samkvæmt 1. mgr. 6. gr. reglugerðar nr. 804/2004 til þess að geta sjálf axlað þær skilgreindu skyldur sem felist í því að geta orðið fósturforeldri. Væri sérstaklega til þess að líta að mat um þetta byggðist á áliti fjölmargra sérfræðinga stefnda sem komið hefðu að málinu á ýmsum stigum þess og álitsgerðum tveggja sérfræðinga sem aflað var við vinnslu umsagnar [...] . Gæfu sérfræði álitin ótvírætt til kynna að of margir óvissuþættir fælust almennt í því að setja fósturbarn inn í þær sérstöku aðstæður sem áfrýjandi búi við að teknu tilliti til lögbundins markmiðs fósturs. Þá var það niðurstaða héraðsdóms að áfrýjandi hefði ekki getað sýnt fram á að ákvörðun stefnda hafi í einhverju tilliti verið byggð á ómálefnalegum sjónarmiðum sem falið hafi í sér ólögmæta mismunun gagnvart henni sem umsækjanda um fósturleyfi. Loks var ekki á það fallist að slíkir annmarkar væru á rannsókn málsins, s br. 10. gr. stjórnsýslulaga, 6 að skilyrði stæðu til þess að fella úr gildi úrskurð úrskurðarnefndar velferðarmála um staðfestingu á ákvörðun stefnda. Var stefndi því sýknaður af kröfum áfrýjanda. Niðurstaða 16 Svo sem að framan er rakið lúta dómkröfur áfrýjan da að því að á grundvelli þeirra réttarheimilda sem málsóknin er reist á beri að fella úr gildi ákvörðun stefnda 19. nóvember 2015 um synjun á umsókn áfrýjanda 30. júní 2014 um almennt leyfi til þess að taka barn í fóstur, sbr. 66. gr. barnaverndarlaga. Sn ýr málið þannig ekki að ráðstöfun tiltekins barns í fóstur til áfrýjanda en um slíka ákvörðun fer eftir 67. gr. sömu laga og að fengnu almennu leyfi samkvæmt framansögðu. 17 Þegar að því kemur að velja fósturforeldra fyrir tiltekið barn ber samkvæmt síðastne fndu lagaákvæði að velja þá af kostgæfni og með tilliti til þarfa og hagsmuna barnsins sem í hlut á. Við þetta val skal miða að því að tryggja stöðugleika í lífi barns og að röskun á högum þess verði sem minnst. Þetta er ár éttað í 16. gr. reglugerðar nr. 8 04/2004 og að auki tekið fram að leitast skuli við að taka tillit til sjónarmiða barns við val á fósturforeldrum í samræmi við aldur þess og þroska. 18 Ákvörðun stefnda um það hvort umsækjandi um leyfi til að taka barn í fóstur uppfylli áskildar kröfur til þe ss er að meginstefnu til matskennd stjórnvaldsákvörðun en með því er átt við tilvik þar sem lög eða stjórnvaldsfyrirmæli ákveða ekki að öllu leyti þau skilyrði sem þurfa að vera fyrir hendi svo að ákvörðun verði tekin eða veita stjórnvöldum að einhverju le yti mat um það hvert efni slíkrar ákvörðunar skuli vera. Verður matið að vera forsvaranlegt og styðjast við málefnaleg sjónarmið og getur því aldrei orðið algerlega frjálst. 19 Í 6. gr. re glugerðar nr. 804/2004 , sem sett var á grundvelli 3. mgr. 66. gr. barnaverndarlaga, er mælt fyrir um almennar kröfur sem gerðar eru til fósturforeldra og mat stefnda samkvæmt framansögðu lýtur að hverju sinni . Svo sem fram er komið er sérstöku námskeiði á vegum stefnda , sbr. 9. og 10. gr. reglugerðarinnar, augljóslega æ tlað að vera mikilvægur þáttur í könnun hans á hæfni umsækjanda til að taka barn í fóstur. Til viðbótar því sem áður er rakið um efni reglugerðarinnar er þess að geta að í 3. mgr. 10. gr. hennar er tekið fram að námskeiði ljúki með samantekt um mat á hæfni og árangur þjálfunar auk tillögu að afgreiðslu á umsókn væntanlegra fósturforeldra. Skal gefa þeim kost á að koma að athugasemdum við samantektina áður en umsókn er afgreidd. Verður að ganga út frá því að þessi málsmeðferð við mat á hæfni umsækjanda sé ja fnan viðhöfð og því aðeins frá henni vikið að fyrir ligg i með óyggjandi hætti að umsækjandi uppfylli ekki almennar kröfur 6. gr. reglugerðarinnar. Var það niðurstaða stjórnvalda og héraðsdóms að þannig háttaði til um umsókn áfrýjanda. 20 Niðurstaða úrskurðar nefndar velferðarmála í máli nu er nánar tiltekið á því reist að áfrýjandi uppfylli ekki skilyrði 6. gr. r eglugerðarinnar um góða almenna heilsu. Er sú niðurstaða byggð á því að áfrýjandi sé með sjúkdóm sem valdi verulegri hreyfihömlun 7 og hún þurfi aðstoð v ið flestar athafnir daglegs lífs. Niðurstaða úrskurðanefndarinnar er enn fremur grundvölluð á því að óháð aldri þurfi fósturbörn yfirleitt meiri umönnun, umhyggju og virkari tengsl við uppalendur en önnur börn. Þetta krefjist þess að fósturforeldri geti ve rið í virku hlutverki gagnvart börnunum og þannig mætt ólíkum þörfum þeirra. Vegna aðstæðna sinna geti áfrýjandi ekki sinnt þessu hlutverki. 21 Til grundva llar niðurstöðu nefndarinnar lágu skýrslur sérfræðinga sem aflað var af hálfu [...] . Í álitsgerð E sálfr æðings kemur meðal annars fram að þrátt fyrir kosti áfrýjanda verði ekki litið fram hjá því að hún sé með alvarlega fötlun sem takmarki möguleika hennar á því að sinna börnum og eiga við þau samskipti sem ekki séu málleg. E innig segir þar að áhrif þess að fatlað fólk taki að sér barn í fóstur séu ekki þekkt og enn síður að alvarlega líkamlega fatlað fólk taki börn í fóstur og annist þau að miklu leyti með aðstoð annarra. Niðurstaða E var sú að ekki væri rétt að samþykkja fyrirliggjandi umsókn áfrýjand a um a ð fá leyfi til að gerast fósturforeldri. Í greinargerð F félagsráðgjafa segir að áfrýjandi uppfylli margar þær kröfur sem gerðar séu til fósturforeldra en fötlun hennar sé hindrun í ljósi þess að líkamleg snerting sé stór hluti af þroskaferli ungra barna o g mikilvægur þáttur í tengslamyndun og að aðstoðarfólk geti ekki komið í stað foreldris hvað þetta varðar. Var það n iðurstaða F að ekki væri rétt að mæla með því að áfrýjandi fengi lítið barn í fóstur sem þarfnaðist líkamlegs atlætis. Aftur á móti taldi hún að áfrýjandi gæti hugsanlega tekið að sér barn sem væri til dæmis komið á skólaaldur að því tilskildu að aðlögun yrði mikil fyrir barnið. Í umsögn G sálfræðings er ekki tekin afstaða til þess hvort áfrýjandi sé hæf til þess að gerast fósturforeldri. Í umsögninni er þó bent á að engar sannanir séu fyrir því að líkamleg skerðing eða notendastýrð persónuleg aðstoð hefði neikvæðar afleiðingar í för með sér fyrir börn. 22 Þegar stefndi synjaði umsókn áfrýjanda lá , svo sem fyrr er getið , fyrir umsögn barnavernda rnefndar í heimilisumdæmi hennar, sem samkvæmt barnaverndarlögum fer með vald til að ráðstafa barni í fóstur, þar sem komist var að þeirri niðurstöðu að hún gæti ábyrgst það hlutverk að gerast fósturforeldri með notendastýrðri persónulegri aðstoð. Eru rök fyrir þeirri niðurstöðu tekin upp orðrétt í efnisgrein fjögur hér að framan . 23 Í málinu liggja fyrir umsagnir sem áfrýjandi hefur aflað til stuðnings því að hún uppfylli áskildar kröfur til að taka barn í fóstur og gögn sem varpa ljósi á virka samfélagsþáttt öku hennar á fjölmörgum sviðum og mikinn persónustyrk. 24 Ágreiningur í máli þessu lýtur samkvæmt framansögðu einkum að því hvort stefnda hafi verið rétt að synja áfrýjand a um leyfi til að gerast fósturforeldri án þess að boða hana á námskeið samkvæmt 9. gr. r eglugerðar nr . 804/2004 , en markmið þess er eins og fyrr greinir meðal annars að meta hæfni umsækjanda sem og að veita honum nauðsynlega þjálfun til að undirbúa hann undir hlutverk sitt. Byggir áfrýjandi þannig málsókn sína á því að stefndi hafi mismunað henni með ákvörðun sinni og nánar 8 tiltekið á þann hátt að umsókn hennar um almennt fósturleyfi hafi sökum fötlunar hennar ekki fengið þá meðferð sem hún eigi rétt á. 25 Lög gjöf um málefni fatlaðs fólks hér á landi er byggð á því að fatlaður einstaklingur eigi rétt á sérstakri þjónustu eða stuðningi vegna takmarkana sinna , sbr. nú 3. gr. laga nr. 38/2018 um þjónustu við fatlað fólk með langvarandi stuðningsþarfir. Þótt fatlaður einstaklingur þurfi slíka aðstoð, þar með talið notendastýrða persónulega aðstoð, ve rður ekki af því dregin sú álykt un að hann sé ekki við góða almenna heilsu í skilningi 6. gr. reglugerðar nr. 804/2004. Verður í þessu sambandi að hafa í huga að slík aðstoð við fatlaða miða r að því að þeir geti verið fullgildir þátttakendur í samfélaginu og notið réttinda og frelsis og axlað samfélagslega ábyrgð til jafns við þá sem ekki eru fatlaðir. Myndi önnur niðurstaða enda skapa hættu á óbeinni mismunun gagnvart fötluðum þegar kemur að möguleikum þeirra til fullrar þátttöku í samfélaginu, meðal annar s til þess að taka börn í fóstur lýs i þeir sig reiðubúna til þess. Ef gengið er út frá því að fatlaður einstaklingur sé almennt ekki við góða almenn a heilsu án þess að nánara mat fari fram á þeirri aðstoð sem hann nýtur og aðstöðu hans til þess að ala upp börn að öðru leyti yrði honum fyrir fram gert erfiðara um vik að uppfylla þetta skilyrði í samanburði við ófatlaða n einstakling. Afleiðing þessa kann að verða sú að fatlaðir einstaklingar verð i útilokaðir vegna fötlunar sinnar frá fullri þátttöku í samfélaginu sem heilbrigðir einstaklingar sem þurfa aðstoð vegna fötlunar. 26 Af forsendum úrskurðar nefndarinnar verður ráðið að niðurstaða hennar, um að áfrý jandi uppfylli ekki skilyrði 6. gr. reglugerðar nr. 804/2004 um að vera við góða almenna heilsu , er í ríkum mæli leidd af fötlun áfrýjanda , þótt aðrir þættir komi þar einnig til skoðunar eins og nánar verður fjallað um hér á eftir. Af meginreglum laga um m álefni fatlaðs fólks og alþjóðasamningum á þessu sviði leiðir aftur á móti að við mat á þessu skilyrði ber að leitast við, eftir því sem kostur er , að meta almenna heilsu fatlaðs einstaklings án tillits til fötlunar hans. Litið er svo á að aðstoð sem fötlu ðum stendur til boða, þar með talin notendastýrð persónuleg aðstoð, hafi það að markmiði að yfirvinna fötlunina að því marki sem kostur er og skapa fötluðum einstaklingi með henni skilyrði til fullrar þátttöku í samfélaginu með þeim réttindum og skyldum se m því fylgja. 27 Eins og áður er rakið er niðurstaða nefndarinnar einnig reist á því að fötlun áfrýjanda geri það að verkum að hún geti ekki veitt umönnun og umhyggju sem fósturbörn þurfi jafnan og geti ekki uppfyllt þörf fósturbarna fyrir virkari tengsl við uppalendur í samanburði við önnur börn. Hún geti ekki verið í virku hlutverki gagnvart börnunum og þannig mætt ólíkum þörfum þeirra. Staða fósturbarna sé eðli málsins samkvæmt oft viðkvæm og sérstök og þurfi þau því að njóta sérstakrar umönnunar. Þessar niðurstöður eru studdar umsögnum sérfræðinga sem meðal annars eru byggðar á því að áhrif þess að fatlað fólk taki að sér barn í fóstur séu ekki þekkt og enn síður að mikið líkamlega fatlað fólk taki börn í fóst ur og annist þau með aðstoð annarra. Þessir þæ ttir í forsendum úrskurðarnefndarinnar eru á hinn bóginn ekki atriði sem varða 9 almennt hæfi áfrýjanda samkvæmt 6. gr. reglugerðarinnar, heldur þættir sem með réttu hefðu átt að koma til skoðunar á grundvelli ákvæða 9. og 10. gr. hennar og á námskeiði því s em þar er mælt fyrir um. Við það mat koma til skoðunar einstaklingsbundnar aðstæður áfrýjanda sem og áhrif hinnar notendastýrðu persónulegu aðstoðar sem hún nýtur á getu hennar til að mynda tengsl við möguleg fósturbörn og hvort hún uppfylli önnur þau skil yrði sem fram k oma í 10. gr. reglugerðarinnar. 28 Í þessu sambandi er þess jafnframt að geta að í gögnum sem aflað var í tengslum við umsögn [...] kemur fram að ekki liggi fyrir upplýsingar eða rannsóknir um það hvernig það hafi reynst að fatlaðir einstakling ar sem njóta notendastýrðrar persónulegrar þjónustu taki að sér fósturbörn. Í niðurstöðu úrskurðarnefndar innar er óvissa í þessum efnum meðal annars talin leiða til þess að áfrýjandi uppfylli ekki almenn ar hæfis kröfur til að vera fósturforeldri þótt [...] hafi komist að annarri niðurstöðu . Er niðurstaða úrskurðarnefndar rökstudd með því að barnaverndarlög geri ráð fyrir því að hagsmunir barns skuli ávallt hafðir í fyrirrúmi. Óhjákvæmilegt er að líta svo á að með þessu hafi áfrýjand a verið synjað fyrir fram um að taka barn í fóstur þar sem ekki hafi reynt á slíkt fyrirkomulag áður. Verður því að telja að með því að hafna umsókn áfrýjanda þegar á þeim grundvelli að hún uppfyllti ekki almenn skilyrði samkvæmt 6. gr. reglugerðarinnar án þess að gefa henni kost á að sækja námskeið samkvæmt 9. gr. hafi áfrýjanda verið mismunað vegna fötlunar. 29 Á stefnda hvíldi sú skylda að gæta þess við afgreiðslu á umsókn áfrýjanda um fósturleyfi að ekki væri á hana hallað vegna fötlunar, sbr. jafnræðisreglur stjórnarskrár og stjór nsýslulaga. Verður sérstaklega að huga að því hvað þetta varðar hvort sú ákvörðun stefnda að hafna umsókninni án þess að gefa áfrýjanda kost á að sitja námskeið samkvæmt 9. gr. reglugerðar nr. 804/2004 hafi verið forsvaranleg en svo sem áður greinir standa því aðeins heimildir til þess þegar fyrir liggur með óyggjandi hætti að það sé óþarft. Að þessu gættu og að öllu framansögðu virtu telst stefndi ekki hafa sýnt fram á að hann hafi fullnægt framangreindri skyldu sinni með viðhlítandi hætti. Af því leiðir a ð stefndi gat ekki með réttu litið svo á þegar hann synjaði umsókn áfrýjanda 19. nóvember 2015 að hún uppfyllti ekki áskildar kröfur eins og þær eru settar fram í 6. gr. og 10. gr. reglugerðarinnar. Samkvæmt þessu var slíkur annmarki á rannsókn málsins og undirbúningi þeirrar ákvörðunar að rétt þykir að taka dómkröfu áfrýjanda til greina. Verður því felldur úr gildi úrskurður úrskurðarnefndar velferðarmála 6. júní 2016 og þar með ákvörðun stefnda 19. nóvember 2015 um synjun á umsókn áfrýjanda 30. júní 2014 um leyfi til þess að taka barn í fóstur . 30 Ákvæði hins áfrýjaða dóms um málskostnað og gjafsóknarkostnað eru staðfest. 31 Í samræmi við úrslit málsins verður stefnda gert að greiða áfrýjanda málskostnað fyrir Landsrétti eins og nánar greinir í dómsorði. 10 Dómsor ð: F elldur er úr gildi úrskurður úrskurðarnefndar velferðarmála 6. júní 2016 þar sem staðfest var ákvörðun stefnda 19. nóvember 2015 um synjun á umsókn áfrýjanda 30. júní 2014 um leyfi til þess að taka barn í fóstur. Ákvæði hins áfrýjaða dóms um málskostna ð og gjafsóknarkostnað skulu vera óröskuð. Stefndi, Barnaverndarstofa, greið i áfrýjanda , A, 1.500.000 krónur í málskostnað fyrir Landsrétti . Dómur Héraðsdóms Reykjavíkur, miðvikudaginn 6. júní 2018 Mál þetta, sem dómtekið var að aflokinni aðalmeðferð þes s þann 20. apríl sl., er höfðað af A , [...] , [...] , með stefnu birtri 9. maí 2017 á hendur stefnda, Barnaverndarstofu, Borgartúni 21, 105 Reykjavík. Stefnandi gerir þær dómkröfur að felldur verði úr gildi með dómi úrskurður úrskurðarnefndar velferðarmála þann 6. júní 2016 sem staðfesti ákvörðun Barnaverndarstofu, frá 19. nóvember 2015, um synjun á beiðni stefnanda, frá 30. júní 2014, um leyfi til þess að taka barn í fóstur. Þá krefst stefnandi málskostnaðar að mati dómsins úr hendi stefnda að teknu tillit i til virðisaukaskatts og eins og ekki væri um gjafsóknarmál að ræða. Stefndi krefst sýknu af kröfum stefnanda og að málskostnaður verði felldur niður. Ágreiningsefni og málsatvik Málavextir liggja í megindráttum fyrir, en þann 30. júní 2014 lagði stefnandi inn umsókn, dags 29. júní s.á., til Barnaverndarstofu um leyfi til þess að taka barn í fóstur. Í framhaldi af því óskaði stefndi þann 2. júlí sama árs eftir umsögn [...] um hæf i stefnanda sem umsækjanda til þess að taka barn í fóstur í samræmi við 66. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002 og var það erindi ítrekað 13. og 29. október 2014. Þann 3. nóvember 2014 barst stefnda svo tölvuskeyti frá [...], þar sem kom fram að málið væri í vinnslu hjá ráðinu í samvinnu við umsækjanda. Jafnframt kom þar fram að umsögn [...] myndi berast um leið og hún lægi fyrir, en verið væri að afla sérfræðiálita í málinu. Umsögn [...] um hæfni stefnanda barst svo stefnda þann 18. ágúst 2015, þar sem fram k om að það væri mat [...] [...] niðurstaðan í umsögn ráðsins því sú að stefnandi teldist að þessu virtu vera hæf til þess að gerast fósturforeldri. Stefndi sendi þá tölvuskeyti 24 . ágúst 2015 til [...] , þar sem bent var á að nokkuð skorti á þau gögn er send hefðu verið stefnda og var þess óskað að úr yrði bætt, en 31. ágúst 2015 bárust stefnda síðan umbeðin gögn frá ráðinu. Með bréfi dags 19. nóvember 2015 synjaði svo Barnaverndar stofa framangreindri umsókn stefnanda, á grundvelli þess að hún uppfyllti ekki þær almennu kröfur sem gerðar væru til fósturforeldra með hliðsjón af skilyrðum þeirra laga og reglna sem giltu um fóstur. Var synjun stefnda fyrst og fremst byggð á því að stef nandi uppfyllti ekki þær almennu kröfur sem fram kæmu í 6. gr. reglugerðar um fóstur nr. 804/2004. Stefnandi kærði framangreinda ákvörðun Barnaverndarstofu þann 17. desember 2015 til kærunefndar barnaverndarmála (nú úrskurðarnefndar velferðarmála), með stjórnsýslukæru, dags. 17. desember 2015, og skiluðu báðir aðilar greinargerðum til úrskurðarnefndarinnar, auk frekari 11 fyrirliggjandi athugasemda. Í kærunni mótmælti stefnandi þeirri niðurstöðu Barnaverndarstofu að hún uppfyllti ekki almennar kröfur sem ge sérstaklega að hún hefði ekki verið boðuð til þátttöku á skyldubundnu námskeiði Barnavernda rstofu þar sem mat á hæfni umsækjenda færi fram. Benti stefnandi á að samkvæmt upplýsingum anda. Byggði stefnandi að öðru leyti á því að umrædd ákvörðun Barnaverndarstofu hefði ekki verið í samræmi við jafnræðisreglu 11. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993 og rannsóknarreglu 10. gr. laganna, er varðaði ógildingu. Þann 7. janúar 2016 sendi svo Barna verndarstofa greinargerð sína til kærunefndar barnaverndarmála vegna fyrrgreindrar kæru stefnanda. Þar kom meðal annars fram að Barnaverndarstofa hefði talið ákvörðunina málefnalega og lögmæta og að ljóst væri að umsækjandi yrði að uppfylla þau skilyrði se m fram kæmu í 6. gr. reglugerðar um fóstur til þess að verða boðuð á námskeiðið til frekara mats. Barnaverndarstofa byggði þar á því að ástæða þess að stefnandi teldist [...] , [...] og [...] ásamt [...] notendastýrðrar persónulegrar þjónustu sem stefnandi, sem er hreyfihömluð og bundin við hjólastól, nýtur gæti hún ekki mætt grunnþörfum barns í skilningi 6. gr. reglugerða rinnar, en framangreind aðstoð fullnægði ekki skilyrðum ákvæðisins um stöðugleika og öryggi vegna starfsmannaveltu og vaktafyrirkomulags. Þann 15. febrúar 2016 lagði stefnandi síðan fram greinargerð sína vegna kærunnar. Taldi stefnandi að ágallar á framan greindri málsmeðferð fælu í sér brot gegn jafnræðis - og rannsóknarreglu stjórnsýsluréttar og að formgallar hefðu verið á synjuninni þar sem ljóst hefði verið af reglugerð um fóstur nr. 804/2004 að stefnandi hefði átt rétt á því að sækja fyrrgreint námskeið . Stefnandi benti þar sérstaklega á að rangt væri að hún glímdi við [...] eða [...] að staðaldri eða [...] . Eftir stæði því aðeins di stefnandi vera ljóst að Barnaverndarstofa hefði litið á fötlunina fram yfir styrkleika hennar sem einstaklings, og ekki tekið tillit til þess að fósturbörn hefðu ólíkar þarfir, meðal annars eftir aldri. Þann 29. febrúar 2016 skilaði svo Barnaverndarsto fa andsvörum við greinargerð stefnanda. Meðal helstu andsvara sem þar eru reifuð er að kæranda hafi ekki verið mismunað á grundvelli fötlunar og að það hafi verið í samræmi við hefðbundið verklag að taka hæfi stefnanda til athugunar fyrir námskeiðssetu, og að það sé í samræmi við góða stjórnsýsluhætti. Þann 11. mars 2016 sendi stefnandi síðan úrskurðarnefnd velferðarmála stuttar athugasemdir vegna andsvara Barnaverndarstofu. Þann 27. maí 2016 úrskurðaði síðan úrskurðarnefnd velferðarmála í kærumáli stefnan da nr. [...] , en úrskurðurinn var birtur 6. júní það sama ár. Niðurstaða úrskurðarnefndarinnar varð sú að staðfesta ákvörðun Barnaverndarstofu frá 19. nóvember 2014 um það að synja stefnanda um leyfi til þess að gerast fósturforeldri. Komst úrskurðarnefndi n þar að þeirri niðurstöðu að sú ákvörðun stefnda að synja bæri umsókn stefnanda um að gerast fósturforeldri, þar sem stefnandi uppfyllti ekki lagaskilyrði til þess, hefði verið byggð á lögmætum og málefnalegum sjónarmiðum. Að mati stefnanda telst framang reind málsmeðferð af hálfu stefnda hins vegar vera óásættanleg. Því sé stefnandi tilneydd til þess að höfða mál þetta og krefjast ógildingar með dómi á framangreindri stjórnvaldsákvörðun úrskurðarnefndar velferðarmála frá 6. júní 2016, sem staðfesti framan greinda ákvörðun stefnda Barnaverndarstofu frá 19. nóvember 2015, um synjun á beiðni stefnanda, frá 30. júní 2014, um leyfi til þess að taka barn í fóstur. 12 Málsástæður og lagarök af hálfu stefnanda Stefnandi byggi á því að úrskurður úrskurðarnefndar ve lferðarmála frá 6. júní 2016, þar sem ákvörðun Barnaverndarstofu frá 19. nóvember 2015 hafi verið staðfest, hafi verið ólögmætur. Forsendur úrskurðarins hafi grundvallast á ólögmætum sjónarmiðum, brotið hafi verið gegn jafnræðisreglu og rannsóknarreglu ekk i sinnt. Því verði að ógilda ákvörðunina og leggja fyrir stefnda að taka málið upp að nýju. Stefnandi sé [...] ára gömul kona með fötlunina [...] sem valdi hreyfihömlun, svo sem fjallað sé um í fyrirliggjandi vottorðum C heimilislæknis og D bæklunarlæknis . Fyrir liggi að stefnandi þurfi aðstoð við flesta þætti daglegs lífs og njóti notendastýrðrar persónulegrar þjónustu ([NPA]) allan sólarhringinn vegna þessa og hafi notið slíkrar aðstoðar í áratug. Stefnandi hafi víðtæka reynslu af vinnu með börnum og u ngmennum á öllum skólastigum, sem og jaðarsettu fólki, oft við krefjandi aðstæður. Barnaverndaryfirvöld hafi áður treyst stefnanda til þess að sinna börnum sem búi við erfiðar félagslegar aðstæður, t.d. þegar hún hafi verið persónulegur ráðgjafi [...] árin 2009 2010. Þá hafi stefnandi lokið BA - gráðu í [...] [...] , viðbótardiplómu í [...] og meistaragráðu í [...] [...] , sbr. fyrirliggjandi ferilskrá hennar. Um ástæður þess að hún vilji gerast fósturforeldri megi lesa í fyrirliggjandi greinargerð með umsókn h ennar um leyfi til þess að gerast fósturforeldri. Stefnandi byggi á því að með eftirfarandi atriðum úr hinum umdeilda úrskurði hafi verið brotið gegn jafnræðisreglunni gagnvart stefnanda: Í fyrsta lagi hafi úrskurðarnefndin ályktað að niðurstaða Barnave rndarstofu um að hefðu ekki brotið gegn víðtækum skuldbindingum íslenska ríkisins um stöðu fatlaðs fólks eða jafnræðisreglu stjórnsýslulaga. Í öðru lagi hafi úrskurðarnefndin komist að þeirri niðurstöðu að ágalli hafi verið á jákvæðri umsögn [...] þar hafi eðli málsins yrði ekki að þessu leyti lö gð til grundvallar við úrlausn málsins. Í þriðja lagi hafi úrskurðarnefndin vísað til þess stefnandi þyrfti aðstoð við flestar athafnir daglegs almenna barnaverndarlaga sé með fóstri verið að fela sérstökum fósturforeldrum umsjá barns og því verði eðli máls samkvæmt að gera ráð fyrir að fósturforeldrar geti sinnt fósturbarninu. Fyrir liggi að kærandi geti Stefnandi byggi á því að framangreindar forsendur fyrir niðurstöðu úrskurðar - nefndarinnar hafi falið í sér brot gegn jafnræðisreglu 11. gr. stjórnsýslula ga nr. 37/1993, 1. mgr. 65. gr. stjórnarskrár lýðveldisins Íslands nr. 33/1944, 14. gr. laga um mannréttindasáttmála Evrópu nr. 62/1994, 1. gr. laga um málefni fatlaðs fólks nr. 59/1992 og 23. gr., sbr. 5. gr., samnings Sameinuðu þjóðanna um réttindi fatla ðs fólks, sbr. 2. mgr. 1. gr. laga um málefni fatlaðs fólks. Stefnandi telji að eina raunverulega ástæða þess að sér hafi verið synjað um umrætt leyfi sé fötlun hennar og byggi hún á því með vísan til jafnræðisreglna að ekki megi jafna fötluninni við það að hún 13 Þá auki það á alvarleika þessa brots að stjórnvöld hafi ekki tekið tillit til þess að hún njóti NPA , sem geri henni kleift að uppfylla allar þær kröfur sem gerðar séu til fósturforeldra, heldur sé þvert á móti liti ð á aðstoðina sem hindrun. Stefnandi telji að mikil vanþekking á NPA komi fram í umfjöllun stjórnvalda í málinu því fjallað sé um þjónustuna líkt og hún sé heftandi, sem sé andstæðan við hið rétta. Geta stefnanda sé aldrei metin með NPA , heldur ýmist án þe ss eða litið á það sem hindrun. Það verði að teljast sérkennilegt á sama tíma og stjórnvöld undirbúi lögleiðingu NPA sem og innleiðingu ákvæða samnings Sameinuðu þjóðanna um réttindi fatlaðs fólks í lög. Fötlun sé ekki heilsufarsvandamál í þeim skilningi sem úrskurðarnefndin leggi til grundvallar og feli slíkt viðhorf í sér úreltar hugmyndir um fötlun, eins og stefnandi hafi bent á allt frá greinargerð sinni til [...] frá 19. nóvember 2014, sbr. einnig greinargerð með stjórnsýslukæru hennar. Stefnandi bygg i á því að leggja þurfi félags - og menningarlegan skilning í hugtakið fötlun í samræmi við nútímaáherslur og jákvæðar skuldbindingar íslenska ríkisins um jafnrétti fatlaðs og ófatlaðs fólks, sbr. samning Sameinuðu þjóðanna um réttindi fatlaðs fólks sem tak a beri tillit til samkvæmt 2. mgr. 1. gr. laga um málefni fatlaðs fólks nr. 59/1992. Stefnandi byggi á því að málsmeðferð í máli hennar hafi frá upphafi farið í annan farveg en ef um ófatlaðan einstakling væri að ræða. Gengið hafi verið út frá því að hún væri ófær um að sinna hlutverkum sem sjálfkrafa yrði gengið út frá að ófatlaður einstaklingur gæti sinnt. Gert hafi verið ráð fyrir því að hún væri ófær þar til sannaðist að hún væri fær, en í sambærilegu máli ófatlaðs einstaklings yrði gengið út frá því a ð viðkomandi væri fær þar til hið gagnstæða sannaðist. Þá sýni gögn málsins að nýjar málsástæður hafi stöðugt verið tíndar til og frá upphafi verið reynt að koma málinu í þann búning að hafna mætti umsókn. Þegar upp er staðið hafi stefnanda verið synjað um setu á matsnámskeiði og umsókn hennar um fóstur hafnað vegna þess að hún sé fötluð. Í því felist mismunun sem samræmist ekki grundvallarmannréttindum stefnanda. Þá felist í því brot gegn jafnræðisreglunni enda hafi umsókn stefnanda ekki hlotið sömu afgrei ðslu og málsmeðferð og gildi um umsókn ófatlaðs einstaklings. Þá byggi stefnandi á því að sú staðreynd að litið hafi verið til þess að hún sé ekki í sambúð feli einnig í sér brot gegn jafnræðisreglu stjórnsýslulaga og stjórnarskrár, en með því sé haldið á lofti fjölskyldulífs sem eigi sér ekki stoð í nútímasamfélagi, auk þess sem slík umfjöllun sé beinlínis í andstöðu við 2. mgr. 6. gr. reglugerðar um fóstur nr. 804/2004. Í ljósi alls framangreinds byggi stefnandi á því að stjórnvöld hafi ekki gætt nægilega að jafnræði í málinu, með þeim afleiðingum að ógilda verði úrskurð úrskurðarnefndar. Stefnandi byggi jafnframt á því að með hinum umdeilda úrskurði hafi verið brotið gegn rannsóknarreglu stjórnsýslulaga, sbr. 10. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993, þar sem nið urstaðan hafi byggt á ófullnægjandi athugun á atvikum, málsástæðum og gögnum. Í öðru lagi hafi úrskurðarnefndin talið að þar sem fósturbörn, bæði eldri og yngri, þurfi yfirleitt meiri umönnun, umhyggju og virk tengsl við uppalendur en önnur börn gæti stefnandi ekki sinnt hlut barnaverndarlaga um umönnun sem best henti þörfum barns og 1. mgr. 4. gr. laganna um að hagsmunir barns skuli hafðir í fyrirrúmi. Í þriðja lagi hafi niðurst aða úrskurðarnefndarinnar einnig meðal annars byggt á þeirri afstöðu 14 fullyrðing sem stefnandi telji vera ranga enda liggi fyrir fjöldi rannsókna á þessu sv iði og hafi stefnandi lagt fram gögn, þar á meðal skýrslur um foreldrahæfni fatlaðra foreldra, þessu til stuðnings. Stefnandi byggi á því að í þessari umfjöllun sé sérstaklega ljóst að brotið hafi verið gegn rannsóknarreglunni þar sem ekki sé vísað til no kkurra heimilda um það hvernig það sé barni, yngra eða eldra, til tjóns að uppalandi þess sé hreyfihamlaður. Byggi sú afstaða að því er virðist á fordómunum einum, en þekkt sé að viðhorf sem þessi hafi verið viðhöfð í gegnum tíðina gagnvart tilteknum samfé lagshópum, svo sem samkynhneigðum, einstæðum konum, o.s.frv., án þess að eiga sér stoð í vísindum. Stefnandi hafi lagt fram útdrætti úr fræðiheimildum sem varpi ljósi á samband barna og hreyfihamlaðra foreldra. Rauði þráðurinn er fram komi í þeim gögnum s é að hreyfihamlaðir foreldrar eigi ekki í vandræðum með tengslamyndun eða líkamlega snertingu við börn, ólíkt því sem gengið hafi verið út frá í máli stefnanda. Stefnandi bendi sérstaklega á fyrirliggjandi útdrátt úr meistararitgerð í fötlunarfræði frá 201 fjallað sé um það sem barni sé fyrir bestu. Þar komi meðal annars fram að rótgrónar hugmyndir í samfélaginu um það hvað barni sé fyrir bestu séu hindrandi fyrir hreyfihamlað fó lk sem vilji stofna fjölskyldu. Stefnandi telji að umfjöllunin sé afar sambærileg þeim rökum sem komi fram í úrskurði úrskurðarnefndarinnar að hagsmunir barns komi í veg fyrir að stefnanda verði leyft að gerast fósturforeldri, óháð aldri barns. Forsendur úrskurðarnefndarinnar hafi ekki verið byggðar á vísindalegum grunni heldur aðeins vísað til sérfræðiálits sálfræðingsins E . Umrætt álit hafi hins vegar verið samið án þess að sálfræðingurinn hefði haft nokkur samskipti við stefnanda, sem sé í andstöðu við 1. mgr. 19. gr. laga um heilbrigðisstarfsmenn nr. 34/2012. Stefnandi hafi bent á marga galla á álitinu í greinargerð sinni og í andsvörum enda hafi ekki einungis lagaskylda staðið til þess að sálfræðingurinn ræddi við hana áður en hann ritaði vottorðið, heldur verði að telja það grundvallarforsendu þess að það teljist marktækt í málinu með hliðsjón af rannsóknarreglunni. Brot ið hafi verið gegn reglunni með því að byggja á sérfræðiáliti sem hafi hvorki uppfyllt lagalegar skyldur né faglegar kröfur. Í ljósi þess að álitið gangi í berhögg við vísindalegar rannsóknir verði að telja þetta brot alvarlegt. Eins og áður segi hafi úr skurðarnefndin komist að þeirri niðurstöðu að ágalli hafi verið á jákvæðri umsögn [...] . Í stað þess að óska eftir nýrri umsögn, eða gefa stefnanda eða [...] kost á að bregðast við meintum ágöllum, þá hafi nefndin kosið að líta fram hjá umsögninni. Í þessu felist í senn brot gegn rannsóknarreglunni, meðalhófsreglunni og andmælareglunni, enda hafi niðurstaðan orðið sú að litið hafi verið fram hjá umsögn sem hafi borið að liggja fyrir í málinu við ákvörðunartöku og leiði þetta atriði eitt og sér til ógildinga r . Þá vilji stefnandi benda á það að hún hafi í greinargerð sinni boðist til þess að koma á fund úrskurðarnefndarinnar til þess að geta greint frá því sem nefndinni kynni að þykja óljóst varðandi hagi hennar. Þessu boði hafi ekki verið sinnt og telji ste fnandi það skýrt dæmi um að úrskurðurinn hafi verið byggður á órökstuddum grun og málið ekki verið að fullu upplýst. Sé þetta sérlega alvarlegt þar sem úrskurðurinn hafi meðal annars byggt á því að ekki lægju fyrir nægilegar upplýsingar um fatlaða foreldra og fósturforeldra. Stefnandi leyfi sér að mótmæla þessari staðhæfingu með vísan til þess fjölda rannsókna sem tilgreindur hafi verið, en svo virðist sem nefndin hafi kosið að líta fram hjá þeim rannsóknum sem ekki hafi stutt þá niðurstöðu að hafna bæri um sókn stefnanda. Sé ljóst að ef úrskurðarnefndin hefði ekki talið nægilega mikið af upplýsingum í málinu hefði verið sérstaklega brýnt að fá þó þær upplýsingar sem tiltækar hefðu verið, svo sem með viðtali við stefnanda til að fá innsýn í aðstæður hennar og hæfni. Með því að líta fram hjá vísindalegum rannsóknum og neita að taka við upplýsingum sem staðið hafi til boða frá fyrstu hendi og álykta síðan að ekki væru tiltækar nægilegar upplýsingar hafi nefndin brotið alvarlega gegn jafnræðis - og rannsóknarreglu nni. 15 Stefnandi telji útilokað að fullnægjandi og hlutlaus rannsókn stefnda hefði leitt til annarrar niðurstöðu en þeirrar að hún teldist vera vel hæfur einstaklingur til að gerast fósturforeldri. Stjórnvöld hafi aftur á móti ekki sinnt rannsóknarskyldu s inni, sbr. 10. gr. stjórnsýslulaga. Að öllu framangreindu virtu telji stefnandi ljóst að úrskurðarnefndin hafi ekki haft forsendur til þess að kveða svo að orði sem gert hafi verið í fyrrgreindri niðurstöðu hennar. Ljóst sé að stjórnvöld hafi í málinu brot ið gegn rannsóknarreglu 10. gr. stjórnsýslulaga, og það leiði til þess að ógilda verði úrskurð úrskurðarnefndar. Í úrskurði sínum hafi úrskurðarnefnd velferðarmála byggt á því að stefnandi uppfyllti ekki almenn skilyrði 6. gr. reglugerðar um fóstur og þv í hefði eðli máls samkvæmt verið tilgangslaust að boða hana á námskeið. Stefnandi mótmæli þessari afstöðu harðlega og byggi á því að hún uppfylli skilyrði til þess að sækja námskeið á vegum Barnaverndarstofu til mats á hæfni umsækjanda til að gerast fóstur foreldri. Um námskeiðið sé fjallað í 9. og 10. gr. reglugerðar um fóstur nr. 804/2004. Stefnandi byggir á því að hún uppfylli lagaskilyrði til þess að sitja námskeiðið og því hafi verið ólögmætt og ómálefnalegt að neita henni um það. Engan veginn hafi ver ið augljóst að hún uppfyllti ekki almenn skilyrði 6. gr. reglugerðarinnar. Þvert á móti telji hún að skilyrðin, það er að segja hæfni til að veita barni trygga umönnun og öryggi, góð almenn heilsa, stöðugleiki og fjárhagslegt og félagslegt öryggi, séu uppf yllt í málinu og að engin gögn málsins hafi sýnt fram á annað. Á það sé bent að stefnandi sé ekki ein þeirrar skoðunar heldur hafi [...] metið hana hæfa og þannig útilokað að draga leiðis sýni sérfræðiálit félagsráðgjafa í málinu í smáatriðum hvernig stefnandi uppfylli kröfurnar, þó svo að lokaniðurstaða hennar, sem stefnandi hafi mótmælt, hafi verið sú að hún gæti aðeins fóstrað barn á skólaaldri. Framangreint leiði til þess að stef nandi hafi átt og eigi enn rétt á að sækja námskeiðið. Stefnandi mótmæli því að stefndi geti samtímis byggt á því að upplýsingar hafi skort um áhrif þess að fatlað foreldri taki barn í fóstur og meinað henni að sækja námskeiðið sem hafi það að markmiði að þjálfa umsækjanda og leggja mat á hæfni hans til að gegna hlutverki fósturforeldris. Seta hennar á námskeiðinu hafi þannig einnig verið mikilvægur liður í rannsóknarskyldu stjórnvalda við mat á hæfni hennar. Með því að neita henni um að sækja námskeiðið h afi rannsóknarreglan verið brotin. Stefnandi telji að boðun hennar á umrætt námskeið hefði verið til þess fallin að stjórnvöld gætu fengið yfirsýn yfir getu hennar og hæfni, í stað þess að byggt yrði á óljósum getgátum um það hvernig hún bæri sig að við a ð annast börn, líkt og hún hafi þegar bent á í greinargerð. Stefnandi telji að sú ákvörðun að hafna umsókn hennar án þess að leyfa henni að sitja námskeiðið hafi falið í sér brot gegn meðalhófsreglu stjórnsýsluréttar, sbr. 12. gr. stjórnsýslulaga. Fyrst ne fndin hafi talið vafa fyrir hendi um hæfni hennar til að annast um börn hefði mátt nýta námskeiðið til að meta hæfni hennar og hefði það úrræði verið vægara en að hafna umsókninni vegna ætlaðs vafa. Stefnandi telji raunverulega ástæðu þess að hún hafi ekk i verið boðuð á námskeið hafa verið mismunun. Vegna fyrirfram mótaðra skoðana á fötlun hennar og án mats á aðstæðum hennar sem einstaklings hafi hún ekki verið talin uppfylla almenn skilyrði sem gerð séu til fósturforeldra og því hafi henni ekki einu sinni verið veittur kostur á því að sækja námskeið þar sem hæfni hennar sem einstaklings yrði metið. Þetta telji stefnandi brjóta gegn réttmætisreglu stjórnsýsluréttar. Stefnandi leyfi sér að ítreka fyrrgreind sjónarmið um að fötlun sé ekki læknisfræðilegt vand amál eða eitthvað sem komi í veg fyrir almennt heilbrigði. Á því sé byggt að í framangreindu felist brot gegn bæði rannsóknarreglu og jafnræðisreglu, enda ljóst að mál stefnanda hafi ekki hlotið sömu meðferð og mál ófatlaðs einstaklings. Af framangreindu s é því ljóst að ótækt sé að fullyrða að augljóst sé að stefnandi hafi ekki uppfyllt skilyrði 6. gr. reglugerðarinnar enda hafi mat á slíku hreinlega ekki farið fram. Ómálefnaleg sjónarmið hafi ráðið för og eigi að leiða til ógildingar. Með vísan til alls fr amangreinds telji stefnandi að stjórnsýslumeðferðin í heild sinni, þar með talin stjórnvaldsákvörðunin dags. 6. júní 2016, sé háð verulegum lagalegum annmörkum, en hér hafi því verið lýst hvernig stefndi hafi brotið 16 gegn réttaröryggisreglum stjórnsýslurétt arins. Að því sögðu krefjist stefnandi ógildingar á fyrrnefndri ákvörðun. Stefnandi vísi meðal annars til stjórnarskrár lýðveldisins Íslands nr. 33/1944, einkum 65. gr., laga um mannréttindasáttmála Evrópu nr. 62/1994, einkum 14. gr., laga um málefni fat laðs fólks nr. 59/1992, einkum 1. gr. og stjórnsýslulaga nr. 37/1993, einkum 10., 11. og 12. gr. Einnig byggi stefnandi á samningi Sameinuðu þjóðanna um réttindi fatlaðs fólks, einkum 1. gr., 5. gr., 6. gr., 19. gr. og 1. mgr. 23. gr. hans. Varnarþing bygg i á 33. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991, en kröfu um málskostnað styðji stefnandi við XXI. kafla þeirra sömu laga. Málsástæður og lagarök af hálfu stefnda Málsástæðum stefnanda sé hafnað. Stefndi byggi á því að þeir sem óski eftir að gerast fó sturforeldrar skuli beina umsókn til Barnaverndarstofu, sbr. 66. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002, er veiti leyfi. Um hæfi fólks til að taka börn í fóstur sé fjallað í reglugerð um fóstur nr. 804/2004, sem sett sé með heimild í 3. mgr. 66. gr. laganna. Ákv örðun um hæfi umsækjanda sé því háð mati Barnaverndarstofu. Við mat á því hvort umsækjandi teljist hæfur til að öðlast leyfi til að taka við barni í fóstur þurfi að meta heildstætt þær kröfur sem gerðar séu í lögum og reglum, og hafa hliðsjón af því hvert markmiðið sé með því að ráðstafa barni í fóstur. Í 3. mgr. 65. gr. barnaverndarlaga sé fjallað um markmið fósturs. Þar komi meðal annars fram að markmiðið sé að tryggja barni uppeldi og umönnun innan fjölskyldu sem best henti þörfum þess. Barni skuli trygg ður góður aðbúnaður hjá fósturforeldrum og þeir skuli sýna fósturbarni umhyggju og nærfærni og leitast við að efla andlegan og líkamlegan þroska þess. Í 6. gr. reglugerðar um fóstur nr. 804/2004 sé fjallað um almennar kröfur til fósturforeldra þannig að u nnt sé að ná markmiðum fósturs, sbr. 3. mgr. 65. gr. barnaverndarlaga. Í 6. gr. reglugerðarinnar segi að fósturforeldrar skuli vera í stakk búnir til þess að veita barni trygga umönnun og öryggi og til að mæta þörfum barns sem búið hafi við ótryggar aðstæð ur eða átt við erfiðleika að etja. Þá segi að Séu framangreindar kröfur í 6. gr. regl ugerðar um fóstur bæði almennar og ófrá - víkjanlegar, líkt og glöggt komi fram í dómi Hæstaréttar Íslands í máli nr. 313/2012. Gildi því sami mælikvarði fyrir alla sem sæki um að gerast fósturforeldrar. Við túlkun á 6. gr. reglugerðarinnar sé mikilvægt að líta til meginreglu 1. mgr. 4. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002, um að hagsmunir barna skuli ávallt hafðir í fyrirrúmi í starfi barnaverndaryfirvalda. Af því leiði að við ákvörðun um hæfi þeirra er sækist eftir að gerast fósturforeldrar þurfi að hafa í fyr irrúmi hagsmuni barns eða barna er muni fara í umsjá fósturforeldra og hafa að leiðarljósi eingöngu það sem ætla megi að barni sé fyrir bestu. Hér vegist því á hagsmunir umsækjanda og grundvallarhagsmunir sem varða þarfir barns og það sem barni er fyrir be stu, sbr. 4. gr. barnaverndarlaga og aðrar grundvallarreglur samnings Sameinuðu þjóðanna um réttindi barnsins, sem nú hefur öðlast lagagildi hér á landi, sbr. lög nr. 19/2013. Kröfur til umsækjenda miði þannig að því að tryggja að fósturforeldrar séu í sta kk búnir til að axla ábyrgð á uppeldi barna, sem oftar en ekki hafi þurft að ganga í gegnum erfiða lífsreynslu, og veita þeim stuðning og öryggi. Í 9. og 10. gr. reglugerðar um fóstur sé fjallað um námskeið fyrir umsækjendur um leyfi til þess að taka við barni í fóstur, en markmið þess sé tvíþætt: Annars vegar að meta nánar hæfni umsækjanda en hins vegar að veita þeim nauðsynlega þjálfun og undirbúning fyrir hlutverk sitt sem fósturforeldri. Í þeim tilvikum þegar umsækjandi sé ekki talinn uppfylla þær alme nnu kröfur sem gerðar séu til fósturforeldra samkvæmt 6. gr. reglugerðarinnar, sé umsækjandi ekki boðaður á námskeið til frekara mats á hæfni. Hvergi í barnaverndarlögum né í reglugerðinni sé Barnaverndarstofu heimilað að gera minni kröfur til hæfni eða að stæðna umsækjenda til að gerast fósturforeldri vegna persónulegra 17 aðstæðna þeirra. Í þessu sambandi vísi stefndi enn til dóms Hæstaréttar í málinu nr. 313/2012, þar sem því hafi verið slegið föstu að föðuramma barns, er óskað hafi eftir að taka barnið í fó stur, hafi engu að síður þurft að fullnægja almennum hæfisskilyrðum 66. gr. barnaverndarlaga, sbr. 6. gr. reglugerðar um fóstur. Af framangreindu leiði að stefnda sé skylt að gera sömu kröfur til allra þeirra sem sæki um leyfi sem fósturforeldrar, alveg bu rt séð frá persónulegum aðstæðum þeirra. Gerð sé krafa um það í 6. gr. reglugerðar um fóstur að heilsufar fósturforeldra sé gott. Sé um eðlilega kröfu að ræða þar sem augljóst sé að heilsufarsvandamál geti komið niður á getu fósturforeldra til þess að an nast fósturbörn. Þá sé mikilvægi góðrar heilsu fósturforeldris almennt meira ef það er eitt um það hlutverk og sé það á engan hátt í andstöðu við 2. mgr. 6. gr. reglugerðar um fóstur, þar sem komi fram að ekki sé skilyrði að umsækjandi sé í sambúð eða hjón abandi. Það sé hins vegar skilyrði að umsækjandi sé við góða heilsu og mikilvægi þess sé þá enn meira ef um einn umsækjanda er að ræða en þegar hjón eða sambúðarfólk sæki um að gerast fósturforeldrar. Ljóst sé af gögnum málsins að stefnandi hafi frá fæðin gu glímt við sjúkdóminn [...] á háu stigi ( [...] ) og hafi sjúkdómurinn leitt til verulegrar hreyfihömlunar stefnanda, sbr. fyrirliggjandi læknisvottorð um það. Vegna afleiðinga sjúkdómsins sé stefnandi bundin sérstökum hjólastól og geti hvorki gengið né se tið og þurfi aðstoð við flesta hluti daglegs lífs. Gögn málsins beri með sér að stefnandi sé með NPA (notendastýrða persónulega aðstoð), sem felist í því að hún fái aðstoð frá fjórum til sex aðstoðarkonum sem gangi vaktir allan sólarhringinn. Komi fram að meðalstarfstími aðstoðarkonu hjá stefnanda sé um tvö ár, sumar séu skemmri tíma, en þó sjaldan skemur en eitt ár, en aðstoðarkonur sem hafi starfað lengst hafi verið í allt að sex ár. Stefndi telji ljóst að hreyfihömlun stefnanda sé með þeim hætti að hún útiloki að stefnandi geti sinnt fjölþættum þörfum fósturbarna, sem oft glími við mikla erfiðleika í kjölfar vanrækslu eða erfiðrar lífsreynslu. Hafi stefndi sérstaklega litið til þess hversu mikilvægt sé að tryggja stöðugleika í uppeldi fósturbarna til le ngri tíma. Hafi það því orðið niðurstaða stefnda að stefnandi uppfyllti ekki þær kröfur sem fram kæmu í 6. gr. reglugerðar um fóstur, um líkamlegt heilbrigði, þar sem hún glími við alvarlegan sjúkdóm sem leitt hafi til verulegrar hreyfihömlunar og geri það að verkum að hún þurfi aðstoð við flestar athafnir daglegs lífs. Sé um að ræða óumdeild gögn og enginn vafi geti leikið á því að skilyrðið um góða almenna heilsu geti ekki talist uppfyllt. sbr. 6. gr. reglugerðarinnar, þá sé að mati stefnda ekki hægt að líta fram hjá þeirri staðreynd að stefnandi geti ekki sinnt stórum hluta af grunnþörfum barns án aðstoðar. Krafan um að mæta þörfum barns miði að því að tryggja að fósturforeldrar geti sinnt grunnþörfum barna sem þeir taki að sér. Þessar grunnþarfir teljist í mörgum tilvikum lykilatriði í umönnun barna og geti skipt sköpum þegar komi að tengslamyndun við börnin. Sé hér bæði átt við líkamlegar og tilfinningalegar þarfir, sem og þarfir barns fyr ir öryggi og stöðugleika, svo sem að fæða barn, klæða og sýna því ást og umhyggju í daglegu lífi með tilfinningalegu atlæti, eðlilegum snertingum og líkamlegri nánd, eftir því sem við á miðað við aldur og þroska barnsins. Við mat á þessum þáttum hafi stefn di jafnan fyrst og fremst litið á líkamlega snertingu við umönnun barns, sem hafi mikil áhrif á tilfinningalega þætti og skipti sköpum þegar um tengslamyndun við börn er að ræða. Stefndi telji ekki leika vafa á því að stefnandi geti ekki sinnt slíkri umönnun án aðstoðar. Hafi stefndi talið ljóst að það væri til þess fallið að hafa neikvæð áhrif á barn og tengslamyndun þess við fósturforeldri. Varðandi möguleg tengsl fósturbarna við aðstoðarkonur stefnanda þá sé það ekki í samræmi við fræðilega þekkingu á tengslamyndun hjá börnum að tengsl við aðstoðarkonur stefnanda myndu takmarkast við líkamlega umönnun og það að framfylgja fyrirmælum frá stefnanda. Þvert á móti sé, samkvæmt rannsó knum, við því að búast að barn myndi tengsl við fólk sem sinni grunnþörfum þess og það sé í reglulegum samskiptum við, en það væri óhjákvæmilega tilfellið með aðstoðarkonur stefnanda ef henni yrði fengið barn í fóstur. 18 Stefndi hafi samkvæmt framansögðu talið að stefnandi gæti ekki uppfyllt skilyrði 6. gr. reglugerðar um fóstur um að mæta grunnþörfum barns þar sem hún þurfi sjálf aðstoð við flestar athafnir daglegs lífs og geti að mati stefnda ekki veitt barni nauðsynlega líkamlega snertingu án aðstoðar. Telji stefndi að þessi niðurstaða sé í samræmi við þá þekkingu sem til sé um tengslamyndun og tengslavanda. við mat á hæfni stefnanda einnig verið nauðsynleg t að líta til þess fjölda aðstoðarkvenna er vinni hjá stefnanda og starfsmannaveltu hjá aðstoðarkonum hennar auk vaktafyrirkomulags á heimilinu. Þær heimilisaðstæður er stefnandi búi við geri það að verkum að ákveðinn óstöðugleiki yrði í umhverfi barns, se m sé til þess fallinn að hafa neikvæð áhrif á umhverfi þess og geti raskað tengslamyndun og tilfinningalegu öryggi barns í samskiptum við umönnunaraðila, þar sem barnið yrði beinlínis sett í þær aðstæður að umgangast náið og mynda tengsl við margar aðstoða rkonur er kæmu og færu, eins og gerist í vaktaskiptri vinnu og eðlilegri starfsmannaveltu. Þá verði að líta til þess að framkoma starfsmanna við barn hljóti ætíð að einhverju leyti að vera mismunandi eftir því hver sé á vakt og að hætta geti verið á því að meiri stofnanabragur verði á fósturheimilinu við þær aðstæður en þegar eingöngu sé um fósturforeldra á heimilinu að ræða. Í þessu sambandi sé rétt að benda á það að þróun síðustu ára hafi verið sú að hverfa frá því að vista börn á stofnunum. Stefndi te lji að þó að starfskonur myndu fylgja fyrirmælum stefnanda um umönnun og uppeldi, þá sé ljóst að framkoma felist ekki eingöngu í orðum, heldur einnig í líkamstjáningu og samspili á milli barns og viðkomandi aðstoðarkonu. Í þessu sambandi sé mikilvægt að ha fa í huga að stór hluti þeirra barna sem fari á fósturheimili hafi upplifað erfiðleika af einhverju tagi, ásamt því að hátt hlutfall þeirra eigi við tilfinninga - og hegðunarvanda að stríða. Þá hafi rannsóknir sýnt að barn sem sætt hafi vanrækslu eða ofbeld i af hálfu foreldra sinna tengist þeim síður á eðlilegan hátt og byggi frekar upp vantraust gagnvart þeim og öðrum í umhverfinu. Það umhverfi sem barn sé sent í af hálfu barnaverndaryfirvalda verði að vera vel skilgreint og til þess fallið að ná sem me stum stöðugleika. Fyrirkomulag á heimili stefnanda hafi að mati stefnda í för með sér talsverðar líkur á því að umönnunaraðili hverfi úr lífi barns og myndi slíkur óstöðugleiki hafa neikvæð áhrif á fósturbarn og gæti jafnvel raskað tengslamyndun þess. Í þe ssu sambandi hafi stefndi tekið undir það sjónarmið sem komi fram í sérfræðiáliti E , sem [...] hafi aflað. Þar komi fram að varhugavert geti verið að hlutgera aðstoðarkonur stefnanda líkt og gert hafi verið af hálfu stefnanda í gögnum málsins. Hafa verði h ugfast að umræddar aðstoðarkonur séu manneskjur sem myndi tilfinningatengsl. Stefndi telji og ljóst að slík hlutgerving á fólki endurspegli óeðlileg samskipti og þar með uppeldisaðstæður sem séu ekki ákjósanlegar fyrir fósturbörn. Í samræmi við það hafi ni ðurstaða stefnda orðið sú að óvissuþættir væru of margir til að unnt væri að vista fósturbarn á heimili við framangreindar aðstæður þannig að samræmst gæti lögbundnu markmiði fósturs, sbr. 3. mgr. 65. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Af hálfu stefnanda h afi verið vísað til margra fræðigreina og rannsókna er gerðar hafi verið um aðstæður barna er hafi alist upp hjá fötluðum foreldrum og vikið að því hvernig notendastýrð persónuleg aðstoð (NPA) hafi verið mikilvæg fyrir þann hóp. Jafnframt sé það gagnrýnt í stefnu að ekki hafi verið tekið nægilegt tillit til NPA sem stefnandi njóti og að stefndi hafi frekar litið á það sem hindrun. Um leið og gerð sé athugasemd við það að slíkar fræðigreinar og rannsóknir séu lagðar fram sem dómskjöl, þá telji stefndi mikilv ægt að árétta að hlutverk kynforeldra og fósturforeldra séu í eðli sínu ólík, þó að þau falli að einhverju leyti saman. Í þessu sambandi telji stefndi að horfa verði einna helst til tengslamyndunar, sem reyni á með ólíkum hætti hjá kynforeldrum annars vega r og fósturforeldrum hins vegar. Einnig verði að líta á tilgang og markmið þess að vista barn á fósturheimili. Í því felist að verið sé að skapa aðstæður sem séu best til þess fallnar að tryggja stöðugleika og örugg tengsl við nýja umönnunaraðila. Með vist un barns á fósturheimili sé því ekki verið að horfa til ráðstöfunar á heimili eða stofnun þar sem starfsmenn gangi vaktir, og ávallt verði að hafa í huga að 19 barn sem þurfi að fara á fósturheimili sé oftar en ekki að koma úr ótryggum aðstæðum og hafi sérsta ka þörf fyrir stuðning og stöðugleika. Í ljósi þess hversu ólík hlutverk kynforeldra og fósturforeldra séu, þá telji stefndi varhugavert að yfirfæra almennar rannsóknir sem gerðar hafi verið á aðstæðum barna sem alist hafi upp hjá fötluðum foreldrum sínum yfir á aðstæður barna sem vistast hjá fötluðu fósturforeldri. Þær rannsóknir sem stefnandi vísi til eigi ekki við um vistun barns af hálfu barnaverndaryfirvalda, en slík vistun barns sé ávallt gerð út frá fyrirfram skilgreindum viðmiðum sem fjallað sé um í barnaverndarlögum og reglugerðum á grundvelli þeirra og í lögum um samning Sameinuðu þjóðanna um réttindi barnsins. Hér sé rétt að árétta að með lögum og reglum sé kveðið á um þau skilyrði sem umsækjandi um leyfi til að gerast fósturforeldri þurfi að upp fylla. Framangreind lög og reglugerð heimili enga undanþágu frá þessum skilyrðum. Hins vegar séu kynforeldrum barna ekki settar sérstakar skorður nema upp komi grunur um að viðkomandi sinni ekki hlutverki sínu sem skyldi. Börn sem alist upp hjá foreldrum s ínum dvelji ekki í úrræði á ábyrgð barnaverndaryfirvalda og af því leiði að rannsóknir sem vísað sé til af hálfu stefnanda um aðstæður barna sem hafi alist upp hjá fötluðum foreldrum sínum eigi ekki við um það viðfangsefni sem hér sé til úrlausnar. Vistun barns á fósturheimili sé ávallt síðasta úrræði sem beitt sé enda talið að barni sé fyrir bestu að alast upp hjá kynforeldrum. Þegar kynforeldrar eru fatlaðir geti úrræði eins og notendastýrð persónuleg aðstoð (NPA) reynst mikilvæg í því skyni að barn geti alist upp hjá foreldrum sínum, eins og rannsóknir sem stefnandi vísi til sýni. Þegar um sé að ræða barn sem vista þurfi á fósturheimili sé barnið hins vegar yfirleitt að koma úr ótryggum aðstæðum þar sem klippt hafi verið á tengsl sem barnið hafði eða teng slamyndun verið brotakennd frá fæðingu. Stefndi telji því að um afar ólík tilvik sé að ræða og að varhugavert sé að leggja þau að jöfnu. Við þessar aðstæður verði að horfa til þess að ákvörðun barnaverndaryfirvalda um vistun barns á fósturheimili sé byggð á því mati að slíkar aðstæður séu barninu fyrir bestu og þjóni hagsmunum barnsins betur en að verða vistað á stofnun eða í öðrum úrræðum, þar sem margir starfsmenn gangi vaktir. Að framangreindu virtu hafi það því orðið niðurstaða stefnda að fjöldi aðstoð arkvenna, starfsmannavelta og vaktir starfsmanna á heimili stefnanda leiði til þess að skilyrði 6. gr. reglugerðar um fóstur, um að fósturheimili geti veitt barni fullnægjandi öryggi og nægan stöðugleika, séu ekki uppfyllt, en þessi niðurstaða sé í samræmi við fyrirliggjandi þekkingu á tengslamyndun og tengslavanda og vistun barna utan heimilis. Mótmælt sé sem rangri þeirri málsástæðu stefnanda að stefndi hafi farið á svig við rannsóknarreglu 10. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993 og jafnframt að ekki hafi ve rið formlega rétt staðið að mati á stefnanda með því að boða hana ekki á skyldubundið námskeið sem haldið sé á vegum Barnaverndarstofu fyrir þá er sótt hafi um að gerast fósturforeldrar, þar sem fram fari mat á umsækjendum áður en ákvörðun sé tekin. Stef ndi telji mikilvægt að benda á nauðsyn þess að barnaverndarlög og reglugerð um fóstur séu túlkuð heildrænt. Þegar hafi verið gerð grein fyrir almennum kröfum eða skilyrðum um fósturforeldri. Í 10. gr. reglugerðar um fóstur sé fjallað um það mat á hæfni er fram fari á námskeiði Barnaverndarstofu. Í ákvæðinu sé talið upp í stafliðum a e hvaða þætti varðandi hæfni umsækjanda beri að skoða og meta, svo sem að koma til móts við þarfir barns og taka á misfellum í þroskaferli barns, styðja tengsl barns og fjölskyl du þess, stuðla að því að barn geti myndað traust og varanleg tengsl og samvinnu við barnaverndarnefnd og kynforeldra. Þá komi fram í ákvæðinu að mat á hæfni feli í sér könnun á almennum viðhorfum, svo sem hvaða væntingar umsækjandi hafi til þess að taka b arn í fóstur, reynslu umsækjanda og viðhorfi til barna. Af því sem hér sé nefnt sé ljóst að þau atriði er komi til skoðunar á námskeiðinu séu ekki þau sömu og fjallað sé um í 6. gr. reglugerðarinnar. Það merki að þau atriði sem komi til skoðunar á námskei ðinu varðandi mat á hæfni feli í sér dýpri skoðun en mat á þeim almennu skilyrðum sem talin séu upp í 6. gr., þótt vissulega tvinnist þau saman að einhverju leyti. Námskeiðið sé því ætlað 20 umsækjendum sem ljóst er að uppfylli þau almennu skilyrði er fram ko mi í 6. gr. reglugerðarinnar. Með hliðsjón af þessu hafi Barnaverndarstofa um árabil starfað þannig að ef gögn máls sýna með óyggjandi hætti að umsækjandi uppfylli ekki þau almennu skilyrði er fram komi í 6. gr. reglugerðar um fóstur, þá sé viðkomandi ekki boðaður á námskeið til frekara mats. Af hálfu stefnanda sé byggt á því að hún hafi uppfyllt eina skilyrðið sem sett sé fyrir því að geta sótt námskeið fyrir fósturforeldra hjá Barnaverndarstofu. Í því sambandi vísi stefnandi til heimasíðu Barnaverndarsto fu þar sem fram komi að eina skilyrði fyrir þátttöku á námskeiðinu sé að barnaverndarnefnd í heimilisumdæmi umsækjanda hafi gefið samþykki sitt, auk þess sem alls ekki hafi verið ljóst að stefnandi uppfyllti ekki almennu skilyrðin sem rakin séu í 6. gr. re glugerðarinnar. Byggt sé á því af hálfu stefnda að stefnandi hafi ekki uppfyllt almennu skilyrðin til þess að gerast fósturforeldri. Í úrskurði úrskurðarnefndar velferðarmála komi fram í niðurstöðum að umsókn þær upplýsingar að hún uppfyllti ekki almenn skilyrði 6. í samræmi við þann tilgang reglugerðarinnar að leyfi til að taka barn í fóstur væri aðeins veitt þe im sem uppfylltu hin almennu skilyrði. Það hafi því verið niðurstaða nefndarinnar að umsókn um leyfi bæri að samkvæmt tilgangslaust við þær aðstæður að boða hann á námskeið Barnaverndarstofu sem haldið er hafi það að markmiði að lýsa almennu ferli við umsókn um leyfi til að gerast fóst urforeldri. Stefndi fallist á að á þeim tíma sem stefnandi hafi sótt um hafi orðalag á heimasíðunni verið ónákvæmt þar sem ekki hafi verið tekið sérstaklega fram að umsækjendur þyrftu að uppfylla almennu skilyrðin sem rakin séu í 6. gr. reglugerðarinnar. Í greinargerð til úrskurðarnefndar velferðarmála harmi stefndi misskilning sem þessi ónákvæmni hafi valdið um aðgang að námskeiðinu og sé því þar lýst að textinn á heimasíðunni hafi verið endurskoðaður í ljósi þessa í því skyni að gera hann nákvæmari og try ggja að sé í fullu samræmi við ákvæði laga og reglugerða um þetta. Sé það nú skýrt tekið fram á heimasíðu stefnda, þar sem fjallað sé um námskeiðið, að skilyrði til þátttöku séu þau að umsækjandi uppfylli almennar kröfur sem fram komi í 6. gr. reglugerðar um fóstur nr. 804/2004 og hafi samþykki barnaverndarnefndar í heimilisumdæmi sem fósturforeldri. Upplýsingar á heimasíðu geti þó aldrei gengið framar kröfum sem settar séu fram í barnaverndarlögum og reglugerð um fóstur, enda hafi lögin og reglugerðin veri ð birt með lögbundnum hætti og séu öllum aðgengileg. Þá vísi stefndi til áðurnefnds Hæstaréttardóms í málinu nr. 313/2012, þar sem fjallað hafi verið um málsmeðferð stefnda í sambærilegu máli. Þar hafi einstaklingi verið synjað um leyfi til þess að taka b arn í fóstur án þess að viðkomandi hefði verið boðaður á námskeið hjá Barnaverndarstofu til frekara mats þar sem sýnt hafi þótt að umsækjandinn uppfyllti ekki hin almennu skilyrði 6. gr. reglugerðarinnar. Hvorki héraðsdómur né Hæstiréttur Íslands hafi fund ið að þeirri málsmeðferð stefnda og þannig verið fallist á það að framangreind málsmeðferð væri til samræmis við lög. Stefndi byggi á því, með hliðsjón af gögnum málsins og ítarlegum rökstuðningi bæði gagnvart stefnanda og úrskurðarnefnd velferðarmála, að mál stefnanda hafi verið vandlega unnið og ítarlega rannsakað af hálfu Barnaverndarstofu áður en ákvörðun í málinu hafi verið tekin. Fjölmargra gagna hafi verið aflað við meðferð málsins sem upplýst hafi um það með fullnægjandi hætti áður en ákvörðun hafi verið tekin um að synja stefnanda um leyfi til þess að gerast fósturforeldri. Stefndi hafni því þeirri fullyrðingu stefnanda að rannsóknarregla stjórnsýsluréttar hafi hér ekki verið virt. Taka beri fram að við vinnslu málsins hjá stefnda hafi komið að þr ír sálfræðingar, uppeldisfræðingur og félagsráðgjafi, auk tveggja lögfræðinga, sem hafi samanlagt áratuga reynslu af réttindum barna og barnaverndarmálum, auk þeirra sérfræðinga er hafi komið að málinu hjá [...] , en líkt og komi fram í 1. mgr. 66. gr. barn averndarlaga veiti barnaverndarnefnd í heimilisumdæmi 21 umsækjanda umsögn um hæfi þess sem sækir um að gerast fósturforeldri. Eftir að stefndi hafi óskað eftir lögbundinni umsögn [...] hafi ráðið aflað umsagnar F félagsráðgjafa sem hafi hitt umsækjanda og te kið við hana viðtöl. Þá hafi [...] einnig aflað fyrirliggjandi sérfræðiálits E , sem og álits G samkvæmt ósk þar um frá stefnanda. Í stuttu máli hafi niðurstaða F verið á þá leið að ekki væri hægt að mæla með því að stefnandi tæki að sér ungt barn en hug sanlega gæti hún tekið að sér barn sem komið væri á skólaaldur, að því tilskyldu að aðlögun yrði mikil. Niðurstaða E hafi verið sú að ekki væri rétt að mæla með því að stefnandi tæki barn í fóstur með hliðsjón af þeim kröfum sem lög og reglur geri til fós turforeldra og sé ítarlegur rökstuðningur í sérfræðiálitinu fyrir þessari niðurstöðu. Í áliti G sé ekki með beinum hætti fjallað um það álitaefni sem hér sé til úrlausnar, það er hvort einstaklingur með alvarlega hreyfihömlun eða fötlun geti talist hæfur t il að gerast fósturforeldri, heldur fjalli álitið að mestu leyti um rannsóknir sem snúist um fatlaða foreldra og börn þeirra og þar sé vikið að því hvernig [...] hafi verið mikilvæg fyrir þann hóp. Vísist í þessu sambandi til fyrri umfjöllunar um það hve e ðlisólík hlutverk kynforeldra og fósturforeldra séu. Sé auk þess ljóst af greinargerð G að ekki liggi fyrir rannsóknir á áhrifum þess á börn að vistast á fósturheimili hjá fötluðum einstaklingum. Þrátt fyrir niðurstöður framangreindra sérfræðinga, sem [.. .] hafi leitað til, þá einkum þeirra F og E , hafi ráðið engu að síður komist að þeirri niðurstöðu að rétt væri að veita stefnanda jákvæða umsögn um hæfi hennar til þess að gerast fósturforeldri. Stefndi byggi á því að umsögn [...] rökstyðji ekki með hvaða hætti stefnandi uppfylli þau almennu skilyrði sem sett séu í 6. gr. reglugerðar um fóstur og sé umsögnin ekki heldur í fyllilegu samræmi við þau gögn sem ráðið sjálft hafi aflað við gerð umsagnarinnar. Stefndi leggi áherslu á að í þeim tilvikum sem stjó rnvaldi sé að lögum skylt að leita umsagnar utanaðkomandi aðila áður en tekin sé ákvörðun í máli sé slík umsögn ekki bindandi nema svo sé fyrir mælt í lögum, sbr. álit umboðsmanns Alþingis í máli nr. 968/1993. Hvorki í barnaverndarlögum né í reglugerð nr. 804/2004 sé vikið að því að umsögn barnaverndarnefndar um þá er óski eftir að gerast fósturforeldrar sé bindandi. Stefndi telji því ljóst að hann sé ekki bundinn af slíkri umsögn þótt slíkar umsagnir og gögn sem aflað sé í tengslum við þær séu almennt miki lvæg gögn þegar umsóknir um leyfi samkvæmt 66. gr. barnaverndarlaga séu metnar. Einnig sé nauðsynlegt að hafa í huga þá meginreglu er gildi í stjórnsýslunni að lögbundnar umsagnir skuli rökstyðja. Eigi umsögn að ná þeim tilgangi sínum að upplýsa mál og dra ga fram málefnaleg sjónarmið sem beri að hafa í huga við úrlausn máls verði hún að vera rökstudd, sbr. álit umboðsmanns Alþingis í málinu nr. 2202/1997. Vægi umsagna barnaverndarnefnda verði þannig að meta hverju sinni út frá því hversu ítarlegar þær séu o g hvort þær séu í samræmi við gögn sem aflað sé við undirbúning umsagnarinnar og önnur gögn málsins. Eins og áður sé lýst telji stefndi að umsögn [...] hafi verið verulega áfátt að þessu leyti og hafi úrskurðarnefnd velferðarmála fallist á það með stefnda og talið að ekki væri að þessu leyti hægt að byggja á umsögninni af þeim sökum. Með hliðsjón af 3. mgr. 65. gr. og 66. gr. barnaverndarlaga sé það hlutverk Barnaverndarstofu að leggja sjálfstætt mat á það hvort umsækjandi uppfylli þau almennu skilyrði er fram komi í 6. gr. reglugerðar um fóstur út frá öllum gögnum máls. Stefndi hafi því lagt sjálfstætt mat á málsgögn út frá lögum, reglugerðum og öðrum lögmætum og málefnalegum sjónarmiðum og niðurstaðan orðið í samræmi við þær upplýsingar sem komi fram í g ögnum málsins, þá ekki síst niðurstöður tveggja af þeim þremur sérfræðingum sem [...] hafi fengið til þess að leggja mat á málið við gerð umsagnar. Í hinum umdeilda úrskurði, sem krafist sé ógildingar á, sé fallist á niðurstöðu stefnda og hún talin vera st udd viðhlítandi gögnum. Hafi úrskurðarnefnd velferðarmála þannig ekki fallist á það með stefnanda að málið hafi ekki verið rannsakað með fullnægjandi hætti áður en hin kærða ákvörðun var tekin. Við meðferð málsins hjá stefnda hafi auk alls framangreinds v erið litið til fjölmargra heimilda í þeim tilgangi að unnt væri að taka upplýsta ákvörðun í málinu. Vísist þar um til lista yfir slíkar heimildir 22 í greinargerð stefnda til úrskurðarnefndar velferðarmála. Samkvæmt öllu framansögðu, þá hafni stefndi því alfa rið að brotið hafi verið gegn rannsóknarreglu stjórnsýsluréttar, sbr. 10. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993. Stefnandi byggi á því að fjórar tilteknar forsendur í niðurstöðu úrskurðarnefndar velferðarmála hafi falið í sér brot gegn jafnræðisreglu 11. gr. st jórnsýslulaga nr. 37/1993, 1. mgr. 65. gr. stjórnarskrár, 14. gr. laga um mannréttindasáttmála Evrópu nr. 62/1994, 1. gr. laga um málefni fatlaðs fólks nr. 59/1992 og 23. gr., sbr. 5. gr., samnings Sameinuðu þjóðanna um réttindi fatlaðs fólks, sbr. 2. mgr. 1. synjað um leyfið sé fötlun hennar og byggir á því með vísan til framangreindra jafnræðisreglna að ekki megi jafna fötluninni við það að hún hafi ekki málsástæðu stefnanda andmælt og byggt á því að niðurstaða stefnda um að synja umsókn stefnanda um leyfi til að gerast fósturforeldri hafi ekki verið byggð á því að um fatlaðan einstakling hafi verið að ræð a. Í 6. gr. reglugerðar um fóstur komi hins vegar fram að stefnda sé skylt að meta vissa þætti hjá umsækjendum, félagslega og heilsufarslega, þegar metið sé hvort einstaklingur geti fengið leyfi til að taka barn í fóstur. Óhjákvæmilega þurfi að leggja mat á líkamlegt heilbrigði umsækjanda, jafnt sem andlegt, og sé það þá gert út frá því sjónarmiði hvort veikindi eða aðrir þættir, svo sem veruleg hreyfihömlun, hafi þær afleiðingar að skilyrði fyrir leyfisveitingu séu ekki fyrir hendi. Sé svo sé um að ræða l ögmæt og lögbundin sjónarmið er stefnda sé bæði rétt og skylt að byggja niðurstöðu sína á. Hins vegar sé fráleitt að fötlun sem slík, sama hvers eðlis hún sé, valdi því sjálfkrafa að einstaklingur uppfylli ekki skilyrði til að gerast fósturforeldri, heldur beri ávallt að leggja sjálfstætt mat á það í hverju máli hvort fötlun hafi þær afleiðingar að tiltekið skilyrði til þess að taka barn í fóstur teljist ekki vera uppfyllt. Slíkt skyldubundið mat geti að mati stefnda aldrei talist vera brot á jafnræðisreglu stjórnsýsluréttar, enda sé skilmerkilega gerð grein fyrir þeim meginsjónarmiðum sem ráðandi séu við matið. Í jafnræðisreglu stjórnsýsluréttar felist að afgreiða beri sambærileg mál með sambærilegum hætti. Af því leiði að ef mál eða aðstæður eru í grundva llaratriðum ósambærileg sé það vísbending um að ekki eigi að afgreiða þau með sambærilegum hætti. Ljóst sé að stefndi hafi aldrei áður afgreitt umsóknir einstaklinga sem búi við fatlanir eða sambærilegar heimilisaðstæður og liggi fyrir í tilviki stefnanda. Sé því ekki ljóst með hvaða hætti jafnræðisreglan eigi hér við eða með hvaða hætti hafi verið brotið gegn henni. Hvað varði jafnræðisreglu stjórnarskrár, þá telji stefndi fráleitt að hún hafi verið brotin. Synjun stefnda hafi eingöngu byggt á því að almen n skilyrði til fósturleyfis væru ekki uppfyllt. Slík almenn skilyrði um hæfi sem sett séu í lög og reglugerðir og byggi á stjórnarskrárbundnum rétti barns til verndar og umönnunar, sbr. 3. mgr. 76. gr. stjórnarskrár, geti ekki talist vera brot á jafnræðisr eglu stjórnarskrárinnar. Það teljist ekki til mannréttinda að fá að gerast fósturforeldri eða taka barn í fóstur. Veiting leyfis til starfa fyrir barnaverndaryfirvöld feli ekki í sér mannréttindi stefnanda, sbr. rétt til fjölskyldulífs, og ekki séu til u mfjöllunar grundvallarmannréttindi stefnanda sem umsækjanda um það að gerast fósturforeldri, heldur fjalli málið um grundvallarréttindi barna sem ávallt þurfi að hafa forgang við meðferð allra mála hjá stjórnvöldum og dómstólum. Um sé að ræða úrræði fyrir börn sem búið hafi við óviðunandi aðstæður, hafi verið alvarlega vanrækt og eða búið við ofbeldisaðstæður. Brýnt sé að mati stefnda að vandað sé til verka við val á slíkum heimilum og jafnframt að enginn vafi leiki á því að almenn grundvallaratriði varðand i hæfi séu uppfyllt. Þegar taka þurfi ákvörðun um að senda barn í fóstur sé það ávallt haft í fyrirrúmi hverjir séu hagsmunir þess barns sem eigi í hlut og hvað henti hag þess og þörfum best. Val á fósturforeldrum feli því alltaf í sér skoðun á því hver gæ ti þjónað hagsmunum viðkomandi barns eða barna best. Allir þeir sem sæki um leyfi til að taka við barni í fóstur þurfi að uppfylla sömu kröfur. Hvorki barnaverndarlög né lög um samning Sameinuðu þjóðanna um réttindi barnsins geri ráð fyrir undanþágu hvað þ essar kröfur varði. Af því leiði að allir séu settir undir sama hatt, ættingjar jafnt sem ótengdir aðilar. 23 Með hliðsjón af framangreindu telji stefndi ljóst að með ákvörðun um synjun á leyfi hafi stefnanda ekki verið mismunað á grundvelli fötlunar. Við me ðferð málsins hjá stefnda hafi verið lagt mat á þau sjónarmið sem almennt séu til þess fallin að varpa ljósi á forsendur og getu umsækjanda til að axla nauðsynlega ábyrgð. Stefndi telji að þau sjónarmið sem litið hafi verið til séu fullkomlega lögmæt og í samræmi við lög og feli ekki í sér mismunun af neinu tagi. Sérstaklega sé rétt að árétta að ekki sé unnt að bera saman aðstæður barna sem eigi fatlaða kynforeldra og fósturbarna sem tekin hafi verið af heimili og komið fyrir á nýju heimili. Um sé að ræða ó líka stöðu og aðstæður sem á engan hátt sé hægt að líkja saman eða bera saman. Með hliðsjón af framansögðu sé því hafnað að brotið hafi verið gegn jafnræðisreglu við meðferð málsins. Stefndi geri loks athugasemd við framlagningu gagna af hálfu stefnanda og telji að sú tilhögun að leggja fram fræðigreinar og útdrætti úr fræðigreinum, ritgerðum og skýrslum sem ekki varði sérstaklega það mál sem hér sé til umfjöllunar sé andstæð g - lið 1. mgr. 80. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991. Að mati stefnda ei gi slík gögn heima í hliðsjónarefni, sem eftir atvikum sé hægt að leggja til dómsins við aðalmeðferð til stuðnings málflutningi. Af hálfu stefnda hafi í gögnum málsins einnig verið vísað til fræðigreina sem stefndi telji að styðji málatilbúnað sinn en slík gögn verði höfð í tilvísanahefti sem notað verði í málflutningi við aðalmeðferð málsins. Samkvæmt því sem rakið hafi verið hér að framan sé ljóst að bæði ákvörðun Barnaverndarstofu og úrskurður úrskurðarnefndar velferðarmála hafi byggt á traustum gögnum og verið ítarlega rökstuddir. Gætt hafi verið að öllum málsmeðferðarreglum stjórnsýslurétta r og efnisreglum barnaverndarlaga á báðum stjórnsýslustigum og niðurstöður byggðar á lögmætum og málefnalegum sjónarmiðum sem séu í samræmi við gögn málsins og beri því að að sýkna stefnda af öllum kröfum stefnanda í málinu. Niðurstaða Krafa stefnanda gagnvart stefnda í málinu er sú að felldur verði úr gildi með dómi úrskurður úrskurðarnefndar velferðarmála frá 6. júní 2016, sem staðfesti ákvörðun Barnaverndarstofu frá 19. nóvember 2015, um synjun á beiðni stefnanda, dags 30. júní 2014, um leyfi til að taka barn í fóstur. Byggir stefnandi kröfuna á framangreindum málsástæðum sínum, þá einkum því að mat á beiðni hennar um að gerast fósturforeldri hafi að ófyrirsynju sætt annars konar málsmeðferð en venjuleg geti talist samkvæmt lögum og re glum, og þá bersýnilega einvörðungu sökum þess að hún teljist til fatlaðs fólks. Leiði slík hindrun til þess að stefnandi og annað fatlað fólk í sambærilegri stöðu og hún hafi ekki sama aðgang að fósturkerfinu og aðrir. Í málsmeðferð stefnda hafi því við m at á hæfni stefnanda sem fósturforeldris í reynd verið byggt á ólögmætum sjónarmiðum og þannig brotin jafnræðisregla gagnvart henni sem umsækjanda. Auk þess hafi rannsókn málsins verið áfátt af hálfu stefnda þar sem fullnægjandi mat á hæfni hennar sem fóst urforeldri hafi í raun ekki farið fram, en þó engu að síður verið gengið út frá því sem vísu að stefnandi væri ófær til þess að verða fósturforeldri. Þannig liggi t.d. fyrir að stefnandi hafi ekki verið til kvödd að taka þátt í áskildu námskeiði á vegum st efnda fyrir væntanlega fósturforeldra þótt hún hefði fengið jákvæða umsögn sem umsækjandi í [...] í sveitarfélagi sínu [...] . Um ráðstöfun barna í fóstur hérlendis er fjallað í XII. kafla barnaverndarlaga nr. 80/2002, en þar kemur meðal annars fram í 3. m gr. 65. gr. að markmið fósturs samkvæmt 1. mgr. sé að tryggja barni uppeldi og umönnun innan fjölskyldu svo sem best henti þörfum þess. Barni skuli tryggður góður aðbúnaður hjá fósturforeldrum og þeir skuli sýna fósturbarni umhyggju og nærfærni og leitast við að efla andlegan og líkamlegan þroska þess. Þá kemur meðal annars fram um leyfi til þess að taka barn í fóstur í ákvæðum 66. gr. sömu laga að þeir sem óski eftir því að taka barn í fóstur skuli beina umsókn til Barnaverndarstofu sem veiti leyfi til þes s. Loks er tekið fram að barnaverndarnefnd í heimilisumdæmi umsækjenda veiti umsögn um hæfi þeirra til þess að taka barn í fóstur samkvæmt 24 nánari reglum er fram komi í reglugerð. Gildir þar nú reglugerð um fóstur nr. 804/2004, en í eftirfarandi 1. mgr. 6. gr. hennar eru tilgreindar almennar kröfur sem gera verður til fósturforeldra, og deilt er hér um: að mæta þörfum barns sem búið hefur við ótryggar aðstæður eða átt við erfiðleika að etja. Fósturforeldrar þurfa að vera við góða almenna heilsu, búa við stöðugleika auk fjárhagslegs og Skilja verður þetta ákvæði reglugerðarinnar þannig að umsækjandi sem vill gerast fósturforeldri verði að uppfylla öll þar greind efnisskilyrði til að koma til álita og er ekki um það deilt að ákvæðið gerir afar ríkar kröfur til allra tilvonandi fósturforeldra. Á meðal helstu skilyrða sem lesa má út úr ákvæðin u, og stefndi virðist hafa litið til í mati sínu, eru skilyrði um getu til að mæta þörfum barns sem búið hefur við ótryggar aðstæður eða átt við erfiðleika að etja, skilyrði um góða almenna heilsu og skilyrði um stöðugleika og öryggi sem stuðlað geti að já kvæðum þroskamöguleikum barns, en í málflutningi hér fyrir dómi hefur stefnandi einkum lagt áherslu á það síðastgreinda. Í því máli sem hér um ræðir byggir synjun Barnaverndarstofu, sem staðfest hefur verið í framangreindum úrskurði úrskurðarnefndar velfe rðarmála, á því að stefnandi hafi sem umsækjandi ótvírætt ekki uppfyllt eitt eða fleiri framangreindra skilyrða í 1. mgr. 6. gr. reglugerðar nr. 804/2004, þó svo að barnaverndarnefnd í heimilisumdæmi hennar hafi í lögboðinni umsögn sinni áður látið í té þa ð álit sitt að stefnandi gæti ábyrgst það hlutverk að gerast fósturforeldri með [...] . Í máli þessu er í megindráttum ekki deilt um aðstæður stefnanda, sem er ung kona er býr við verulega hreyfihömlun vegna sjúkdómsins [...] [...] , sbr. fyrirliggjandi læ knisvottorð þeirra C heimilislæknis og D bæklunarlæknis í málinu. Liggur fyrir að stefnandi er sökum afleiðinga sjúkdómsins að mestu bundin við sérstakan hjólastól og getur hvorki gengið né setið og er háð aðstoð annarra við flestar athafnir daglegs lífs. Þá ber einnig að líta til þess að óumdeilt er í málinu að stefnandi er vel menntuð og atorkusöm kona sem er virk félagslega og hefur meðal annars komið nokkuð að störfum með börnum, og þá meðal annars sem stuðningsforeldri [...]. Þá liggur einnig fyrir að stefnandi hefur a.m.k. undanfarin 11 ár notið notendastýrðrar persónulegrar aðstoðar (NPA) allan sólarhringinn, sem felst í því að hún hefur jafnan í vinnu nokkrar aðstoðarkonur sem ganga vaktir hjá henni á meðan þær starfa fyrir hana. Ekki er heldur um þa ð deilt að stefnandi býr almennt séð í ágætum húsakynnum og við traustar fjölskylduaðstæður. Eins og lýst er hér að framan þá er það lögum samkvæmt Barnaverndarstofa sem annast faglegt mat á því hvort umsækjendur, líkt og stefnandi, geti talist uppfylla skilyrði til þess að teljast hæfir sem mögulegir fósturforeldrar, sbr. skilyrði þar um í 6. gr. reglugerðar nr. 804/2004, en einnig er gert ráð fyrir kæruheimild til úrskurðarnefndar velferðarmála. Endurskoðun dómstóls á slíku faglegu mati þess háttar sérh æfðs stjórnvalds er jafnframt lýtur úrskurðarnefnd snýr þá einkum að því hvort matið geti talist vera lögmætt og forsvaranlegt, að teknu tilliti til þeirra málsástæðna sem stefnandi heldur hér fram að eigi að leiða til ógildingar á ákvörðun. Byggir stefn andi, eins og að framan greinir, mál sitt hér í fyrsta lagi á því að efnislegt mat hlutaðeigandi stjórnvalda á stefnanda sem umsækjanda, með hliðsjón af 1. mgr. 6. gr. reglugerðar nr. 804/2004, fái ekki staðist og að sú nálgun sem viðhöfð hafi verið feli í ýmsum efnum í sér brot á jafnræðisreglu þar sem stefnanda hafi sem umsækjanda verið mismunað bersýnilega einungis vegna fötlunar sinnar og eigi það því að leiða til ógildingar á ákvörðun Barnaverndarstofu um synjun sem staðfest var í úrskurði úrskurðarnef ndar velferðarmála. Í öðru lagi þá er af hálfu stefnanda byggt á því að rannsóknarregla hafi verið brotin í ýmsu tilliti við meðferð málsins og eigi það jafnframt að leiða til ógildingar. 25 Hvað varðar áskilin grundvallarskilyrði í 1. mgr. 6. gr. reglugerð ar nr. 804/2004 um fóstur, þá er það mat dómsins að túlka verði þau með hliðsjón af markmiðum laga nr. 80/2002, meðal annars því að í barnaverndarstarfi skuli jafnan beita þeim ráðstöfunum sem ætla megi að barni séu fyrir bestu, og þá hér fósturbarni. Þá v erður, eins og stefndi hefur vísað til, í öllu barnaverndarstarfi að hafa hliðsjón af sams konar áskilnaði í lögum nr. 19/2013 um réttindi barnsins, einkum 1. mgr. 3. gr., í hinum lögfesta samningi, sem og af 3. mgr. 76. gr. stjórnarskrárinnar. Sem áður se gir þá er það enn fremur áskilið að sérhver umsækjandi um að gerast fósturforeldri uppfylli öll þau efnisskilyrði sem vikið er að í framangreindu ákvæði 6. gr. reglugerðarinnar, sem teljast vera bæði almenn og ófrávíkjanleg, sbr. umfjöllun í dómi Hæstarétt ar Íslands í málinu nr. 313/2012 frá 1. nóvember 2012. Við mat sitt samkvæmt 1. mgr. 6. gr. reglugerðar nr. 804/2004, þá hefur stefndi meðal annars lagt til grundvallar synjun sinni á umsókn stefnanda að ljóst megi vera að hreyfihömlun stefnanda vegna óu mdeilds sjúkdóms hennar sé óhjákvæmilega með þeim hætti að hún útiloki að stefnandi geti sjálf sinnt fjölþættum þörfum fósturbarna, sem oft glími við verulega erfiðleika í kjölfar vanrækslu eða erfiðrar lífsreynslu. Geta stefnanda til að mæta grunnþörfum b arns án aðstoðar, t.d. með líkamlegri snertingu og atlæti, sé í þessu tilliti óumdeilanlega verulega skert, og það geti skipt sköpum þegar komi að nauðsynlegri tengslamyndun við fósturbörn. Þá er það einnig mat stefnda að stefnandi geti ekki bætt úr þessar i aðstöðu með NPA sem hún nýtur þar sem slíkt myndi óhjákvæmilega fremur stuðla að tengslamyndun fósturbarns við aðstoðarkonur stefnanda sem gangi vaktir uns starfi þeirra lýkur hjá stefnanda. Liggur þannig fyrir að heimilishald stefnanda byggir á því að f jórar til sex aðstoðarkonur, sem starfa hjá henni yfir lengri eða skemmri tíma, gangi vaktir og myndi það óhjákvæmilega skapa vissan óstöðugleika í tengslamyndun barns og valda því að nokkur stofnanabragur yrði á umhverfinu. Felur slíkar aðstæður almennt e kki í sér þann langtíma stöðugleika og það tilfinningalega öryggi fyrir fósturbarn sem stuðla ber sérstaklega að. Að mati dómsins verður að fallast á það með stefnda að framangreindar ástæður, sem stefndi byggir hér á og eru reistar á faglegu mati á aðstæ ðum stefnanda og á þörfum fósturbarna, geti einar og sér leitt til þess að forsvaranlegt hafi verið af stefnda að líta þannig á að stefnanda skorti bersýnilega, vegna sérstakra persónubundinna aðstæðna sinna, ótvírætt áskilda hæfni samkvæmt 1. mgr. 6. gr. reglugerðar nr. 804/2004 til þess að geta sjálf axlað þær skilgreindu skyldur sem felast í því að geta orðið fósturforeldri. Er þá sérstaklega til þess að líta að matið byggir á áliti fjölmargra sérfræðinga hjá Barnaverndarstofu sem komu að málinu á ýmsum stigum þess og báru einnig vitni um þá aðkomu sína hér fyrir dómi, en einnig liggja fyrir fyrrgreind álit þeirra F félagsráðgjafa og E sem aflað var við gerð tilskilinnar umsagnar [...] , og staðfest voru hér fyrir dómi. Gefa framangreind sérfræðiálit, sem og vitnisburður þeirra F og E , það enn fremur ótvírætt til kynna að of margir óvissuþættir felist almennt í því að setja fósturbarn inn í þær sérstöku aðstæður sem stefnandi býr óhjákvæmilega við, sé tekið mið af lögbundnu markmiði fósturs, sbr. 3. mgr. 65 . gr. laga nr. 80/2002. Þá verður að mati dómsins jafnframt að fallast á það með stefnda að varhugavert sé að yfirfæra beint niðurstöður fyrirliggjandi rannsókna á stöðu fatlaðra foreldra og barna þeirra almennt yfir á þær sérstöku aðstæður er varða sérsta klega fóstur og fósturbörn. Hvað síðan varðar ætlaða mismunun og meint brot stefnda á jafnræðisreglu við framangreinda framkvæmd í málinu þá telur dómurinn ekki vera sýnt að fyrrgreind meginsjónarmið, sem liggja til grundvallar mati stefnda, feli í sér mi smunun eða þá að meðferð málsins og synjun gagnvart stefnanda hafi bersýnilega aðeins byggt á því að stefnandi teljist til fatlaðs fólks, eins og haldið er fram af hálfu stefnanda. Eins og rakið hefur verið af hálfu stefnda, þá er hér um að ræða lögbundið einstaklingsbundið mat hverju sinni þar sem einkum er litið til þess hvort uppfyllt séu skilyrði 6. gr. reglugerðar nr. 804/2004. Þótt fallast megi á með stefnanda að hugtakanotkun stefnda hefði almennt mátt vera nákvæmari í tengslum við umfjöllun um og ma t á heilsu og heilbrigði stefnanda, sbr. fyrirliggjandi læknisvottorð í málinu, þá getur sá annmarki einn og sér ekki falið í sér brot á þeim jafnræðisreglum sem stefnandi vísar hér til. Einnig telur dómurinn að vangaveltur málsaðila um 26 þýðingu sambúðarstö ðu stefnanda skipti engu höfuðmáli, en það liggur ljóst fyrir í málinu að hún er ekki í sambúð. Þá er það einnig mat dómsins að það hafi, eins og málum var háttað, verið forsvaranleg ákvörðun hjá stefnda að taka ekki mið af niðurstöðu í umsögn [...] með hliðsjón af því að hún fær takmarkaða stoð í þeim sérfræðilegu gögnum sem aflað var. Þá virðist umsögnin ekki heldur taka fullnægjandi afstöðu til þess hvernig stefnandi uppfylli skilyrði um fósturforeldri samkvæmt 6. gr. reglugerðar nr. 804/2004. Telur dó murinn þó ekki hafa verið nauðsyn fyrir stefnda að kalla eftir frekari skýringum [...] , þar sem gögn með umsögn lágu fyrir, en niðurstaða umsagnarinnar telst ekki vera bindandi fyrir stefnda þótt hún teljist almennt séð vera afar mikilvægt gagn í slíku mat i. Geta ber þess að á síðari stigum málsins upplýstist hér fyrir dómi að stefnandi er varamaður í umræddu [...] í [...] en hún kvaðst þó aðspurð aldrei hafa komið neitt að störfum þess. Vakti stefndi máls á að þetta kynni að leiða til vanhæfis allra nefnda rmanna í máli stefnanda en að mati dómsins er sú málsástæða ekki nógu vel reifuð og of seint fram komin. Þá er einnig fallist á það með stefnda að skyldubundið mat á almennum skilyrðum samkvæmt framangreindu ákvæði reglugerðarinnar feli ekki í sér brot á jafnræðisreglu sé það framkvæmt með forsvaranlegum hætti. Liggur fyrir að gæta verði þó alveg sérstaklega að kerfislægri hættu á mismunun í tilviki stefnanda þar sem hún telst tilheyra sérlega viðkvæmum hópi fólks þegar kemur að réttindavernd. Eins og máli ð horfir við telst þó ekki sýnt fram á af hálfu stefnanda með hvaða hætti henni á að hafa verið mismunað gagnvart öðrum umsækjendum sem teljast í einhverju tilliti vera í sambærilegri stöðu, en ákvörðun stefnda virðist réttilega hafa beinst að því að gæta að réttindum fósturbarna. Verður ekki annað séð en að mat stefnda, bæði hvað varðar málsmeðferð og efni, hafi hér verið reist á hlutlægum og málefnalegum sjónarmiðum og beinst að því höfuðmarkmiði að gæta öryggis og réttinda fósturbarna, en önnur og vægari úrræði gagnvart stefnanda hafi ekki verið tæk með góðu móti. Er þá einkum til þess að líta að fyrrgreind löggjöf um fósturbörn og fósturforeldra gerir ríkar kröfur og heimilar engar undanþágur með tilliti til aðstæðna umsækjenda. Eðli þeirra réttinda sem hér um ræðir snýr þá einkum að barnavernd og því að það sem sé fósturbarni fyrir bestu skuli njóta alls vafa, en í þeim felast ekki jákvæðar skyldur í þágu stefnanda. Hvað varðar þá sérstaklega þann þátt málsins sem snýr að því að stefndi ákvað að boða stefnanda ekki á námskeið sem áskilið er að halda fyrir tilvonandi fósturforeldra, sbr. 9. og 10. gr. reglugerðar nr. 804/2004, þá liggur ljóst fyrir í málinu að mistök áttu sér stað af hálfu stefnda þegar kynnt var á heimasíðu Barnaverndarstofu að námskei ðið væri opið öllum þeim sem hefðu fengið jákvæða umsögn af hálfu barnaverndarnefndar í sveitarfélagi sínu, líkt og gilti um stefnanda. Er hér fallist á þær skýringar stefnda að þau atriði sem komi til umfjöllunar og skoðunar á námskeiðinu, sbr. 10. gr. re glugerðar nr. 804/2004, séu ekki alls kostar þau hin sömu og reyni á við almennt mat á hæfni samkvæmt 6. gr. reglugerðar nr. 804/2004. Eins og útskýrt hefur verið af hálfu stefnda, þá hefur framkvæmdin verið sú að þeir umsækjendur sem uppfylla ótvírætt ekk i skilyrði 6. gr. reglugerðarinnar séu ekki boðaðir á námskeiðið og því hafi stefnandi ekki fengið slíkt boð, enda sé markmið námskeiðsins ekki einungis að kanna foreldrahæfni þátttakenda heldur einnig það að undirbúa þá frekar undir það hlutverk sem þeir hafa þá verið taldir hæfir til þess að geta sinnt. Að mati dómsins verður að fallast á þessar skýringar og sjónarmið af hálfu stefnda og á það mat að ekki hafi haft þýðingu að boða stefnanda á námskeiðið með tilliti til þess að fyrirliggjandi þótti þá þega r að hún uppfyllti ekki fyrrgreind áskilin hæfisskilyrði. Með hliðsjón af framansögðu, þá er það niðurstaða dómsins að stefnandi hafi hér ekki getað sýnt fram á það að ákvörðun stefnda, Barnaverndarstofu, um synjun sem byggð var á mati á hæfi stefnanda, og var síðan staðfest í úrskurði úrskurðarnefndar velferðarmála, hafi í einhverju tilliti verið byggð á ómálefnalegum sjónarmiðum, sem falið hafi í sér ólögmæta mismunun í garð hennar sem umsækjanda, sbr. grundvallar - skilyrði barnaverndarlaga nr. 80/2002 og reglugerðar nr. 804/2004 um fóstur. Þykir því ekki vera sýnt fram á að hér hafi átt sér stað brot á jafnræðisreglu gagnvart stefnanda, sbr. 11. gr. 27 stjórnsýslulaga nr. 37/1993, eða þá 1. mgr. 65. gr. stjórnarskrár, 14. gr. laga um mannréttindasáttmála Evrópu nr. 62/1994, 1. gr. laga um málefni fatlaðs fólks nr. 59/1992, eða 23. gr., sbr. 5. gr., samnings SÞ um réttindi fatlaðs fólks, sbr. 2. mgr. 1. gr. laga um málefni fatlaðs fólks, eins og stefnandi hefur haldið fram. Hvað varðar síðan ætluð brot st efnda á rannsóknarreglu við meðferð málsins, þá hefur stefnandi meðal annars vísað til þess að stefndi hafi látið hjá líða að kanna hæfni hennar sem fósturforeldris með því að boða hana ekki á umrætt námskeið í því skyni þótt hún hefði fengið jákvæða umsög n hjá sveitarfélagi sínu. Þá telur stefnandi að stefndi hafi einnig gefið sér ýmislegt um stefnanda og aðstæður hennar, án nógrar könnunar, t.d. um heimilisaðstæður og heilsufar, en litið fram hjá styrkleikum hennar. Að mati dómsins ber hér að horfa til þ ess að fyrirliggjandi er af gögnum málsins að ítarleg málsmeðferð og rannsókn hafi átt sér stað varðandi beiðni stefnanda um fóstur, það er hjá Barnaverndarstofu, í umsagnarferli hjá [...] , og með endurskoðun úrskurðarnefndar velferðarmála, áður en ákvarða nir í málinu voru síðan teknar. Þannig liggur fyrir að komið hafi að málinu hjá Barnaverndarstofu þrír sálfræðingar, uppeldisfræðingur og félagsráðgjafi, auk tveggja lögfræðinga, en af þeim gáfu þau H lögfræðingur, I sálfræðingur og J sviðsstjóri skýrslu h ér fyrir dóminum um aðkomu sína og lýstu þar faglegri rannsókn málsins. Þá liggja einnig fyrir framangreind álit þeirra F , sem sá um mat það í umsagnarferlinu sem gert er ráð fyrir í 8. gr. reglna nr. 804/2004, E , sem var sérstaklega fenginn til þess að le ggja faglegt mat á mögulega tengslamyndun á fósturheimili þar sem NPA væri fyrir hendi, og G , sem fjallar einkum um rannsóknir sem varða fatlaða kynforeldra og börn þeirra, en helstu niðurstöðum þeirra er lýst hér að framan. Er hér fallist á það með stefnd a að þó svo að niðurstaða í umsögn [...] hafi ekki verið lögð til grundvallar niðurstöðu Barnaverndarstofu í málinu, sem síðar var svo staðfest með úrskurði úrskurðarnefndar velferðarmála, þá hafi, þegar á allt er litið, farið fram forsvaranleg og fullnægj andi rannsókn í málinu sem var grundvöllur að sjálfstæðu mati á grundvallarskilyrðum um fóstur í 6. gr. reglugerðar nr. 804/2004, sbr. 3. mgr. 65. gr. og 66. gr. laga nr. 80/2002. Hvað varðar einstaka efnisþætti í þessu tilliti þá telur dómurinn að horfa verði hér sérstaklega til þess að ekki liggja fyrir hér fyrir dómi neinar fullnægjandi rannsóknir á tengslamyndun fósturbarna og fólks með viðlíka hreyfihömlun og stefnandi býr við, sem nýtur NPA , sem styðja hér við málsástæður stefnanda. Þá blasir við að ekki hefði verið unnt að bæta neitt úr því með því að stefnandi hefði tekið þátt í námskeiðinu á vegnum stefnda, hvað þá heldur með því að setja fósturbarn í slíkar óvissar aðstæður fyrir það til lengri eða skemmri tíma. Er þá enn fremur til þess að líta a ð samkvæmt þó fyrirliggjandi sérfræðiálitum í málinu er talið að varhugavert sé að jafna aðstöðu fósturbarna við börn almennt í þessu tilliti vegna sérstakra aðstæðna fósturbarna og þess áskilnaðar sem gerður er í gildandi lögum og reglum í tengslum við fó sturbörn og um hæfni fósturforeldra. Er það því mat dómsins að ekki sé unnt að líta hér til þeirra gagna sem stefnandi hefur þó lagt fram um tengslamyndun fatlaðra foreldra við eigin börn eða vitnisburða í þá veru. Þá ber loks að geta þess að fyrirframgefi n viðmið í ákvæðum 6. gr. reglugerðar nr. 804/2004 um vistun fósturbarna á fósturheimili virðast ekki gera neinn greinarmun á hæfniskröfum til umsækjenda með tilliti til aldurs barna, auk þess sem vissir erfiðleikar kunni jafnvel fremur að steðja að eldri fósturbörnum. Verður því í ljósi framangreinds ekki séð að rannsókn málsins hafi verið svo áfátt, sbr. 10. gr. laga nr. 37/1993, að leiða eigi til þess að felldur verði úr gildi með dómi úrskurður úrskurðarnefndar velferðarmála frá 6. júní 2016, er staðf esti ákvörðun Barnaverndarstofu frá 19. nóvember 2015 um synjun á beiðni stefnanda frá 30. júní 2014 um leyfi til þess að taka barn í fóstur, eins og stefnandi hefur hér byggt á. Með hliðsjón af öllu framangreindu þá verður það því niðurstaða dómsins að s ýkna beri stefnda af öllum dómkröfum stefnanda í máli þessu eins og það liggur fyrir. 28 Verður þá að sama skapi fallist á þá kröfu stefnda að málskostnaður á milli aðila falli niður. Stefnandi fékk hins vegar útgefið gjafsóknarleyfi, dags 20. apríl sl., og ber samkvæmt því að greiða allan gjafsóknarkostnað stefnanda í máli þessu úr ríkissjóði, en þar með talin er málflutningsþóknun lögmanns hennar, Sigrúnar Ingibjargar Gísladóttur, sem ákvarðast 2.500.000 krónur, að teknu tilliti til virðisaukaskatts. Mál þetta fluttu Sigrún Ingibjörg Gísladóttur lögmaður og Auður Tinna Aðalbjarnardóttir lögmaður fyrir stefnanda, en Guðrún Sesselja Arnardóttir lögmaður flutti málið af hálfu íslenska ríkisins, er tók til varna fyrir stefnda Barnaverndarstofu. Pétur Dam Leifsson héraðsdómari kvað upp dóminn sem dómsformaður, með sérfróðum meðdómendum, þeim Dr. Berglindi Guðmundsdóttur, sérfræðingi á sviði klínískrar sálfræði, yfirsálfræðingi hjá Landspítala háskólasjúkrahúsi og dósent við Heilbrigðisvísindasvið Háskóla Íslands, og dr. med. Guðrúnu Karlsdóttur, sérfræðingi á sviði endurhæfingarlækninga og yfirlækni á Reykjalundi. Dómsformaður tók fyrst við meðferð málsins þann 10. janúar sl., en hafði fram til þess engin afskipti af meðferð þess. Vegna embættisanna dómsfo rmanns dróst dómsuppsaga í málinu, en gætt var sérstaklega í því sambandi að áskilnaði 1. mgr. 115. gr. laga nr. 91/1991. D ó m s o r ð: Stefndi, Barnaverndarstofa, er sýknaður af dómkröfu stefnanda, A , í máli þessu. Málskostnaður fellur niður, en allur gjafsóknarkostnaður stefnanda greiðist úr ríkissjóði, þar með talin er málflutningsþóknun lögmanns hennar, Sigrúnar Ingibjargar Gísladóttur, sem ákvarðast 2.500.000 krónur. Dóm þennan kveður upp Pétur Dam Leifsson héraðsdómari, sem dómsformaður, og sérfróðir meðdómendur, þær Berglind Guðmundsdóttir sálfræðingur og Guðrún Karlsdóttir læknir.