BR höfðaði mál þetta og krafðist þess að A yrði sviptur forsjá dóttur sinnar B á grundvelli d-liðar 1. mgr. 29. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Í hinum áfrýjaða dómi var fallist á að skilyrði d-liðar 1. mgr. 29. gr. laganna væri uppfyllt. Dómurinn taldi hins vegar að krafa um forsjársviptingu á þessu stigi máls væri í andstöðu við meðalhófsreglu 2. mgr. 29. gr. og 7. mgr. 4. gr. sömu laga. Var kröfu BR um forsjársviptingu því hafnað. Í dómi Landsréttar kom fram að þegar litið væri til þess hvort BR hafi verið eða væri unnt að grípa til annarra og vægari úrræða en að krefjast forsjársviptingar bæri að hafa í huga að tímabundin vistun barns utan heimilis væri meðal slíkra úrræða en B hefði verið vistuð utan heimilis allt frá fæðingu. Með vísan til atvika málsins og fyrirliggjandi matsgerðar um forsjárhæfni A, taldi Landsréttur það hafið yfir vafa að hagsmunir barnsins fælust í því að komast sem fyrst í varanlegt fóstur aðila með fulla forsjárhæfni. Þeir hagsmunir færu í bága við hagsmuni A sem fælust í því að fá lengri tíma til að öðlast foreldrahæfni, greiða úr óvissu varðandi búsetu og eftir atvikum að koma sér fyrir á Íslandi, stæði vilji hans til þess og fengi hann dvalarleyfi hér á landi. Það væru grundvallarréttindi barna að búa við stöðugleika í uppvexti og þroskvænleg skilyrði og takmarkaðist forsjárréttur foreldra af þeim mannréttindum barna að njóta forsvaranlegra uppeldisskilyrða. Þegar hagsmunir barns og foreldris stangist á vega hagsmunir barnsins, og hvað því er fyrir bestu, þyngra og yrðu hagsmunir foreldris þá að víkja við þessar kringumstæður. Var krafa BR um að A yrði sviptur forsjá B því tekin til greina.

Ágreiningur málsins varðaði það hvort íbúð sem S og HE keyptu af K hefði verið haldin göllum. Við meðferð málsins í héraði lágu fyrir matsgerðir tveggja matsmanna. Annars vegar matsgerð D löggilts fasteignasala og hins vegar matsgerð H byggingartæknifræðings og húsasmíðameistara. Ekki var ágreiningur um matsgerð H en aðila greindi á um hvort S og HE hefðu orðið fyrir frekara tjóni vegna ágallanna og hvort miða ætti tjón þeirra við kostnaðinn af því að bæta úr þeim eða ætlaða rýrnun á verðmæti fasteignarinnar vegna ágalla. Í hinum áfrýjaða dómi féllst meirihluti dómsins á málatilbúnað S og HE um að tjón þeirra næmi verðmætisrýrnun sem greindi í matsgerð D. Í dómi Landsréttar kom fram að skilyrði fyrir því að ágallar rýri verðmæti fasteignar svo nokkru varði hafi verið skýrt þannig í dómaframkvæmd að ágallarnir eða öllu heldur kostnaður við úrbætur eða verðmætarýrnun fasteignar af þeirra völdum yrðu að lágmarki að nema tilteknu hlutfalli af verðmæti hennar. Að virtri dómaframkvæmd taldi Landsréttur að ágallarnir sem lýst var í matsgerð H rýrðu ekki verðmæti hennar svo nokkru varðaði í skilningi 18. gr. laga nr. 40/2002 um fasteignakaup. Taldi Landsréttur að S og HE hefðu ekki með matsgerð D fært fullnægjandi sönnur á að þau hafi orðið fyrir tjóni vegna galla á fasteigninni umfram þann kostnað af úrbótum sem lýst væri í matsgerð H. Var K því sýknuð af kröfum S og HE.

Staðfest var ákvörðun ríkissaksóknara um að verða við beiðni um afhendingu X til Litáen á grundvelli evrópskrar handtökuskipunar.

B var sakfelldur fyrir kynferðisbrot, kynferðislega áreitn og barnaverndarlagabrot með því að hafa viðhaft kynferðislegt tal eða átt í kynferðislegum samskiptum við brotaþola sem voru fimmtán stúlkubörn, auk þess sem hann sendi sumum þeirra kynferðislegt myndefni og fékk þær til að senda kynferðislegar myndir af sjálfum sér. Þá bar B var einnig sakfelldur fyrir brot gegn lögum um nikótínvörur o.fl. með því að hafa afhent brotaþolanum H rafrettu. Varnir B fyrir Landsrétti byggðu einkum á því að hann hafi ekki talið brotaþola jafn ungar og raun bar vitni og hann ekki haft ásetning til að eiga í kynferðislegum samskiptum við börn. Í dómi Landsréttar kom fram að í tilviki margra brotaþola fullyrtu þær að þær hefðu gert ákærða grein fyrir aldri sínum í upphafi samskipta við hann og báru þær með svipuðum hætti um hvernig það bar á góma í samskiptum við B, sem auki á trúverðugleika framburðar þeirra hvað það atriði varði. Þá beri gögn málsins með sér að í mörgum tilvikum hafi í notendanafni brotaþolanna á Snapchat verið tilvísun í fæðingarár þeirra. Hluti brotaþola hafi greint frá því að B hafi í sumum tilvikum boðið þeim gjafir, svo sem sælgæti, og boðist til að útvega þeim rafrettur og kynlífshjálpartæki en út frá því mætti álykta að um ungmenni væri að ræða. Var því slegið föstu að ákærði hefði látið sér í léttu rúmi liggja aldur brotaþolanna allra og hann hafi ekki látið aldur þeirra hindra sig í kynferðislegum samskiptum við þær, í trausti þess að þau færu leynt. Þá hefði B jafnframt látið sér í léttu rúmi liggja afleiðingar verknaðar síns. Var B dæmdur hegningarauki og gert að sæta fangelsi í þrjú ár og greiða brotaþolum nánar tilgreindar fjárhæðir í miskabætur.

Útivist varð af hálfu B, H ehf. og V í þinghaldi í héraði 11. apríl 2025. Í úrskurði Landsréttar kom meðal annars fram að allir lögmenn hefðu staðfest boðun í framangreint þinghald en hvorki mætt til þinghaldsins né boðað forföll, þar á meðal lögmaður B, eins og héraðsdómari hafði fyrirfram gert ráð fyrir. Þar sem þingsókn féll niður af hálfu B hefði héraðsdómara borið að fara svo að sem segir í b-lið 1. mgr. 105. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og fella málið niður nema um lögmæt forföll hefði verið að ræða í skilningi 2. mgr., sbr. 1. mgr. 97. gr. sömu laga, en í þingbók málsins kæmi ekkert fram um að svo hefði verið og heldur ekki í svari lögmanna aðila til héraðsdóms. Ef sú hefði verið raunin hefði dómara borið að fresta málinu og boða til nýs þinghalds, sbr. 3. mgr. sömu greinar. Héraðsdómari hefði hvorugt gert. Væri því óhjákvæmilegt að ómerkja meðferð málsins frá og með fyrrgreindu þinghaldi 11. apríl 2025 og leggja fyrir héraðsdóm að taka það til meðferðar á ný.

A höfðaði mál á hendur V hf. og krafðist þess að viðurkennd yrði bótaskylda úr ábyrgðartryggingu R hjá V hf. vegna líkamstjóns sem A hlaut þegar hann rann í hálku í Árbæjarlaug. Jafnframt krafðist A þess að viðurkennd yrði bótaskylda úr málskostnaðartryggingu hans hjá V hf. vegna reksturs dómsmálsins. Í dómi Landsréttar kom fram að sannað teldist að hinum ríku skyldum sem kveðið væri á um í reglugerð nr. 814/2010 um hollustuhætti á sund- og baðstöðum hefði ekki verið fullnægt. Þá lægi ekkert fyrir í málinu sem gæti leitt til þess að A yrði gert að bera hluta tjónsins sjálfur. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um viðurkenningu á bótaskyldu V hf. úr ábyrgðartryggingu R. Þá var ekki fallist á að A hefði glatað rétti sínum til bóta úr málskostnaðartryggingunni, enda yrði ekki séð að A hefði áður en mat vegna afleiðinga slyssins lá fyrir, haft upplýsingar sem með réttu hefðu gefið honum tilefni til málshöfðunar. Var því staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um rétt A til bóta úr málskostnaðartryggingu vegna reksturs málsins.

Í málinu var deilt um rétta skattlagningu söluhagnaðar hlutabréfa sem gefin voru út á grundvelli áskriftarréttinda sem K hf. veitti einkahlutafélögum í beinni og óbeinni eigu nokkurra lykilstjórnenda K hf. og dótturfélags bankans, en M tók þátt í útgáfu áskriftarréttinda K hf. árið 2016 í gegnum einkahlutafélagið H. Deildu málsaðilar um hvort skattleggja bæri söluhagnaðinn sem fjármagns- eða launatekjur og hvort starfsmenn ríkisskattstjóra hefðu verið vanhæfir til töku ákvörðunar í málinu vegna viðbótarlaunakerfis sem var við lýði á tímamarki hinnar umdeildu endurákvörðunar. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að leggja yrði til grundvallar að 9. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt væri almenn regla um skattlagningu tekna sem eigi rætur að rekja til starfstengdra kaupréttarsamninga. Féllst Landsréttur á niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um að hin umdeildu áskriftarréttindi hefðu haft mun ríkari einkenni starfstengds og afkastahvetjandi kaupauka en hefðbundinna viðskipta með hlutabréf á markaði. Taldi Landsréttur að líta yrði svo á að útgáfa réttindanna hefði verið liður í því að umbuna lykilstjórnendum með árangurstengdum kaupauka sem þeir gátu hagnast á ef vel gengi í rekstri bankans. Þar sem umbunin stæði í svo nánum tengslum við starf M hjá K hf. yrði að líta á hana sem endurgjald fyrir vinnu hans í skilningi 1. töluliðar A-liðar 7. gr. laga nr. 90/2003, sbr. 9. gr. laganna. Loks hafnaði Landsréttur því að starfsmenn ríkisskattstjóra hefðu verið vanhæfir til meðferðar málsins og töku ákvörðunar í því. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um sýknu Í af kröfum M.

Í málinu var deilt um rétta skattlagningu söluhagnaðar hlutabréfa sem gefin voru út á grundvelli áskriftarréttinda sem K hf. veitti einkahlutafélögum í beinni og óbeinni eigu nokkurra lykilstjórnenda K hf. og dótturfélags bankans, en Á tók þátt í útgáfu áskriftarréttinda K hf. árin 2014 og 2016 í gegnum einkahlutafélagið B. Deildu málsaðilar um hvort skattleggja bæri söluhagnaðinn sem fjármagns- eða launatekjur og hvort starfsmenn ríkisskattstjóra hefðu verið vanhæfir til töku ákvörðunar í málinu vegna viðbótarlaunakerfis sem var við lýði á tímamarki hinnar umdeildu endurákvörðunar. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að leggja yrði til grundvallar að 9. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt væri almenn regla um skattlagningu tekna sem eigi rætur að rekja til starfstengdra kaupréttarsamninga. Féllst Landsréttur á niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um að hin umdeildu áskriftarréttindi hefðu haft mun ríkari einkenni starfstengds og afkastahvetjandi kaupauka en hefðbundinna viðskipta með hlutabréf á markaði. Taldi Landsréttur að líta yrði svo á að útgáfa réttindanna hefði verið liður í því að umbuna lykilstjórnendum með árangurstengdum kaupauka sem þeir gátu hagnast á ef vel gengi í rekstri bankans. Þar sem umbunin stæði í svo nánum tengslum við starf Á hjá K hf. yrði að líta á hana sem endurgjald fyrir vinnu hans í skilningi 1. töluliðar A-liðar 7. gr. laga nr. 90/2003, sbr. 9. gr. laganna. Loks hafnaði Landsréttur því að starfsmenn ríkisskattstjóra hefðu verið vanhæfir til meðferðar málsins og töku ákvörðunar í því. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um sýknu Í af kröfum Á.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem E og BÁ var gert að sæta atvinnurekstrar­banni í þrjú ár. Í úrskurði Landsréttar kom meðal annars fram að skv. 1. mgr. 180. gr. laga nr. 21/1991 þurfi krafa skiptastjóra ekki að koma fram áður en skiptum sé lokið og það hafi ekki þýðingu við úrlausn málsins hvort auglýsing um skiptalok hafi verið birt áður eða eftir að skiptastjóri setti fram kröfu um atvinnurekstrarbann. Var talið hafið yfir vafa á grundvelli gagna málsins, skýrslu E og BÁ fyrir héraðsdómi, að BÁ hafi verið svokallaður skuggastjórnandi í Í ehf. og því í reynd stjórnað félagsinu ásamt E á tilgreindu tímabili. E og BÁ byggðu einnig á því að bókhaldsgögnum Í ehf. hafi verið haldið til haga og bókhald fært, en gögnin verið í vörslu þriðja aðila, E ehf. Fyrir Landsrétt hefðu verið lögð fram gögn frá E ehf. þar sem staðfest var að E ehf. hefði aldrei verið með bókhaldsgögn Í ehf. Einkum með þessum athugasemdum og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar var staðfest niðurstaða héraðsdóms um þriggja ára atvinnurekstrarbann E og BÁ.

Í málinu var deilt um rétta skattlagningu söluhagnaðar hlutabréfa sem gefin voru út á grundvelli áskriftarréttinda sem K hf. veitti einkahlutafélögum í beinni og óbeinni eigu nokkurra lykilstjórnenda K hf. og dótturfélags bankans, en M tók þátt í útgáfu áskriftarréttinda K hf. árið 2016 í gegnum einkahlutafélagið Ú. Deildu málsaðilar um hvort skattleggja bæri söluhagnaðinn sem fjármagns- eða launatekjur og hvort starfsmenn ríkisskattstjóra hefðu verið vanhæfir til töku ákvörðunar í málinu vegna viðbótarlaunakerfis sem var við lýði á tímamarki hinnar umdeildu endurákvörðunar. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að leggja yrði til grundvallar að 9. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt væri almenn regla um skattlagningu tekna sem eigi rætur að rekja til starfstengdra kaupréttarsamninga. Féllst Landsréttur á niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um að hin umdeildu áskriftarréttindi hefðu haft mun ríkari einkenni starfstengds og afkastahvetjandi kaupauka en hefðbundinna viðskipta með hlutabréf á markaði. Taldi Landsréttur að líta yrði svo á að útgáfa réttindanna hefði verið liður í því að umbuna lykilstjórnendum með árangurstengdum kaupauka sem þeir gátu hagnast á ef vel gengi í rekstri bankans. Þar sem umbunin stæði í svo nánum tengslum við starf M hjá K hf. yrði að líta á hana sem endurgjald fyrir vinnu hans í skilningi 1. töluliðar A-liðar 7. gr. laga nr. 90/2003, sbr. 9. gr. laganna. Loks hafnaði Landsréttur því að starfsmenn ríkisskattstjóra hefðu verið vanhæfir til meðferðar málsins og töku ákvörðunar í því. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um sýknu Í af kröfum M.

A, C og D höfðuðu mál gegn H til heimtu bóta vegna tjóns sem þau töldu sig hafa orðið fyrir vegna íhlutana í fjölskyldulíf þeirra með aðgerðum H á tímabilinu 26. október 2015 til 12. maí 2023. Aðgerðirnar komu til vegna barnaverndarmáls sem hófst haustið 2015 þegar C lýsti ætluðum kynferðisbrotum B, föður síns, gagnvart sér. Börnin voru í kjölfarið vistuð utan heimilis, upphaflega með samþykki móður þeirra en síðar án samþykkis foreldra með úrskurðum H sem staðfestir voru af dómstólum. Í kjölfar vistunar barnanna utan heimilis greindi D jafnframt frá kynferðisbrotum B gagnvart sér. B var ákærður fyrir ætluð kynferðisbrot í mars 2017 en sýknaður af öllum sakargiftum með dómi héraðsdóms í nóvember sama ár. H höfðaði árið 2017 forsjársviptingarmál á hendur A og B sem lauk með því að þau voru svipt forsjá með dómi Hæstaréttar í mars 2020. A og B fengu forsjá C og D að nýju með dómsátt sem gerð var vorið 2023 í máli sem þau höfðuðu til endurheimtu forsjárinnar. Fyrir Landsrétti var einungis til úrlausnar krafa stefndu gegn H um greiðslu miskabóta vegna framgöngu H í málum þeirra. Í dómi Landsréttar var rakið að H hefði tekið fjölda ákvarðana sem fólu í sér íhlutun í fjölskyldulíf stefndu, svo sem um vistun barnanna utan heimilis, með því að gera kröfu um forsjársviptingu og kveða upp úrskurði um umgengni milli A, B, C og D. Á hinn bóginn benti ekkert til annars en að umræddar ákvarðanir hafi í öllum tilvikum verið efnislega réttmætar á þeim tíma sem þær voru teknar og sönnun um hið gagnstæða hefði ekki tekist. Ákvarðanirnar hafi ítrekað verið staðfestar af dómstólum og æðra settum stjórnvöldum, auk þess sem þær voru í öllum aðalatriðum í samræmi við vilja barnanna. Ekki yrði annað ráðið af gögnum málsins en að starfsmenn H hefðu tekið ákvarðanir og beitt ráðstöfunum sem þeir töldu á hverjum tíma að væru börnunum fyrir bestu og ekki gengið lengra við skerðingu á rétti aðilanna til fjölskyldulífs en leiddi af ákvæðum barnaverndarlaga, stjórnarskrár og mannréttindasáttmála Evrópu. Stefndu hefði þannig ekki tekist sönnun um að aðgerðir H hafi, hvorki virtar sjálfstætt né heildstætt, falið í sér ólögmæta meingerð gagnvart þeim þannig að uppfyllt væru skilyrði b-liðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga. Var því H sýknaður af kröfum A, C og D.

B og A, sem voru í óvígðri sambúð og áttu barn saman, deildu um hvort fara skyldi eftir þinglýstum eignarheimildum við uppgjör vegna sölu þeirra á fasteigninni E í kjölfar sambúðarslita, svo sem hafði verið gert. Af hálfu B var á því byggt að skráning á eignarhlutföllum væri röng þar sem A hefði ekkert lagt fram til kaupanna, hvorki í formi fjár né með greiðslu afborgana af fasteignaláni. Ásamt því hélt B fram málsástæðum um brostnar forsendur og ólögmæta auðgun. Í dómi Landsréttar kom fram að í samræmi við almennar reglur fjármunaréttarins bæri B sönnunarbyrði fyrir því að í skráningu eignarhlutfalla fælust ekki réttar upplýsingar. Var enn fremur rakið að A hefði verið mun tekjulægri en B lengst af sambúðartímans en A hefði orðið barnshafandi á sambúðartímanum og vegna veikinda á meðgöngu hefði hún verið lítið í vinnu eða í veikindaleyfi. Auk þess hefði A verið í fæðingarorlofi eftir fæðingu barnsins. Allt að einu var talið að A hefði tekið þátt í greiðslu afborgana af lánum þegar hún fór aftur að vinna að loknu fæðingarorlofi. Þá kom fram að kaup aðila á fasteigninni E, og einnig fasteigninni D, hefðu að stærstum hluta verið fjármögnuð með sameiginlegri lántöku þar sem aðilar hefðu tekið á sig jafna ábyrgð og áhættu af henni. Þá hefðu aðilar getað nýtt sér rétt A til 90% láns til kaupa á fasteigninni D þar sem um fyrstu fasteignakaup A var að ræða. B hefði jafnframt í skýrslu sinni í héraði kannast við að A hefði tekið þátt í greiðslu afborgana af áhvílandi láni á fasteigninni og óumdeilt var að báðir aðilar hefðu innt af hendi fé til reksturs á sameiginlegu heimili þeirra. Loks var rakið að við kaup á fasteigninni E hefðu aðilar, að frumkvæði B, breytt skráningu eignarhluta frá því sem hann hafði verið þegar aðilar áttu fasteignina D, úr því að vera jafnir í að eignarhlutur B hækkaði í 60% og hlutur A lækkaði í 40%. Taldi Landsréttur að B hefði ekki tekist að sýna fram á að framlag hans til eignamyndunar í fasteigninni E hefði verið svo miklu meira en A, að líta bæri svo á að skráning eignarhlutfalla hefði ekki að geyma réttar upplýsingar. Var A því sýknuð af kröfu B.